Streszczenie
W badaniach obrazowych wykluczono kardiomiopatię. Częstoskurcz i liczne ekstrasystolie nadkomorowe występowały u chorej od ponad 5 lat i były nieskutecznie leczone beta-adrenolitykiem. W badaniu ergospirometrycznym przed zabiegiem ablacji stwierdzono cechy nieprawidłowej wentylacji wysiłkowej, istotnie obniżone pochłanianie tlenu. Badanie wysiłkowe potwierdziło jednoznacznie, że objawy były związane z napadami częstoskurczu. Ablację wykonano po wykluczeniu anomalii lewego przedsionka i innych przyczyn duszności wysiłkowej w tomografii komputerowej. W czasie zabiegu stosowano echokardiografię wewnątrzsercową w celu kontroli parametrów aplikacjii zapobiegania powikłaniom. Z dojścia transseptalnego wykonano ablację w miejscu występowania pofragmentowanych potencjałów przedsionkowych w obrębie górnego pierścienia mitralnego. Po zabiegu częstoskurcz nie nawracał, a parametry wydolności sercowo-płucnej istotnie się poprawiły. Podstawowym parametrem, który po ablacji się poprawił, była możliwość osiągnięcia przez chorą częstości rytmu zatokowego powyżej 150/min, podczas gdy w czasie częstoskurczu rytm serca nie przyśpieszał powyżej 140/min i ograniczał odpowiedni rzut serca. Można stwierdzić, że był to mechanizm wysiłkowej niekompetencji chronotropowej ograniczonej występowaniem częstoskurczu przedsionkowego o rytmie nieprzyśpieszającym pod wpływem stymulacji adrenergicznej powyżej 140-150/min. Przedstawiany przypadek dowodzi, że jednym z podstawowych objawów zaburzeń rytmu serca może być duszność wysiłkowa, a ablacja RF może istotnie poprawiać parametry wydolności fizycznej u chorych bez kardiomiopatii arytmicznej, ale z klinicznymi cechami niewydolności serca.
Dodaj do ulubionych