Streszczenie
Od wielu lat w praktyce klinicznej borykam się z rozbieżnościami między obrazem uzyskanym w tomografii komputerowej a obrazem klinicznym pacjenta, oraz tym, co znajdujemy w klasycznej koronarografii. Niejednokrotnie u pacjenta zgłaszającego dolegliwości bólowe, ale nieprezentującego żadnych innych odchyleń w badaniu klinicznym i badaniach dodatkowych (stężenia markerów martwicy mięśnia sercowego, EKG, badanie echokardiograficzne, SPECT), w tomografii komputerowej stwierdza się zmiany, np. pod postacią miękkiej blaszki miażdżycowej zwężającej światło naczynia do 80-90%, położonej proksymalnie w prawej lub lewej tętnicy wieńcowej. W innym przypadku u pacjenta z niejednoznacznym wynikiem testów (EKG, próba wysiłkowa, dodatni wywiad rodzinny) po koronarografii, której wynik był całkowicie ujemny, wykonywana jest tomografia komputerowa, która uwidocznia na przykład krytyczne (>90%!) zwężenie spowodowane zmianami miażdżycowymi w miejscu podziału lewej tętnicy wieńcowej. Widząc niedoskonałość diagnostyki kardiologicznej – łącznie z badaniem naczyniowym – z coraz większą rezerwą podchodzę do każdego wyniku, z którym przychodzi do mnie pacjent.
U pacjentów w stanie stabilnym diagnozowanych w kierunku choroby wieńcowej wytyczne zalecają obserwację w przypadku osób z grupy niskiego ryzyka, nieinwazyjne próby obciążeniowe w celu ustalenia potrzeby wykonania koronarografii w przypadku osób z grupy średniego ryzyka, a w przypadku osób z grupy wysokiego ryzyka bezpośrednie skierowanie na koronarografię. Celem tych zaleceń jest m.in. ograniczenie liczby pacjentów bez choroby wieńcowej, którzy są poddawani inwazyjnej angiografii, i dzięki temu zwiększenie skuteczności koronarografii. Częstsze wykonywanie badań nieinwazyjnych powinno skutkować efektywniejszą stratyfikacją ryzyka, co pozwoli wyodrębnić grupę pacjentów, którzy mogą odnieść największą korzyść z koronarografii, oraz ograniczyć stosowanie procedur inwazyjnych u pacjentów bez choroby wieńcowej.
Dodaj do ulubionych