Streszczenie
Autorzy wytycznych, zastrzegając, że każda klasyfikacja ma swoje ograniczenia, wydzielili sześć postaci klinicznych AHF. Badanie echokardiograficzne może odgrywać w przebiegu każdej z nich istotną rolę:
• pogorszenie lub dekompensacja istniejącej wcześniej niewydolności serca – echokardiografia potwierdza dane z wywiadu i pozwala określić stopień nasilenia dysfunkcji,
• obrzęk płuc – może być częścią obrazu klinicznego każdej postaci AHF, możliwość zobrazowania ciężkiej niedomykalności mitralnej lub ciężkich zaburzeń napływu mitralnego to domena echokardiografii,
• AHF w przebiegu przełomu nadciśnieniowego – w echokardiografii zazwyczaj stwierdza się zachowaną prawidłową czynność skurczową lewej komory, co jest w tym przypadku jednym z podstawowych elementów rozpoznania,
• wstrząs kardiogenny – w przebiegu ostrego zawału i/lub ciężkich zaburzeń rytmu,
• izolowana niewydolność serca prawokomorowa – charakterystyczny jest kliniczny obraz małego rzutu bez cech zastoju w krążeniu małym,
• objawy AHF w przebiegu ostrego zespołu wieńcowego – echokardiografia daje możliwość diagnozowania powikłań ostrego zawału i monitorowania czynności lewej komory w przebiegu leczenia reperfuzyjnego.
Ze względu na ograniczenia redakcyjne nie uda się przedstawić wszystkich obrazów echokardiograficznych możliwych w przebiegu AHF, więc każdy wybór może spotkać zarzut arbitralności. Skoncentrowaliśmy się w tym opracowaniu na obrazach echokardiograficznych związanych z AHF, a jednocześnie mających cechy charakterystyczne, które mogą wpływać na diagnostykę i implikować sposób terapii.
Dodaj do ulubionych