Streszczenie
W naszej komisji przyjęto następujące zasady:
1. Za rozpoznanie wszystkich istotnych nieprawidłowości przyznawano 3 punkty.
2. Zależnie od istotności klinicznej nieprawidłowości w elektrokardiogramie przyznawano jej odpowiednią liczbę punktów (0,25-3). Za rozpoznanie niewłaściwe lub brak prawidłowego rozpoznania odejmowano odpowiednią liczbę punktów.
3. Rozpoznania nieprawidłowości nieobecnych w elektrokardiogramie oceniano indywidualnie, zależnie od klinicznej wagi pomyłki.
4. Utrzymano dotychczas stosowaną kategorię „rozpoznania niewymagane”. Do tej grupy zaliczono przede wszystkim rozpoznania, których kryteria rozpoznawania nie są powszechnie akceptowane lub których pomiary czasu trwania załamka/odstępu lub amplitudy nie są jednoznaczne.
Oceniając elektrokardiogram, uwzględniono minimalne wartości amplitudy załamka. Gdy nie były one spełnione, uwzględniano możliwość dwóch równoważnych rozpoznań.
Do dotychczas podawanych danych, takich jak płeć, a w przypadku rozrusznika serca tryb stymulacji, rytm podstawowy i długość odstępu przedsionkowo-komorowego, zgodnie z zaleceniami dodano wiek badanego. W przypadku rozrusznika serca podano informacje o histerezie.
Dodatkowo przed rozpoczęciem egzaminu zwrócono uwagę na to, że:
1. W elektrokardiogramach 1 i 3 zapis ciągły (odprowadzenie II) nie jest równoczasowy z pozostałymi odprowadzeniami.
2. W zapisie metodą Holtera każdy fragment powinien być opisywany osobno.
By lepiej pokazać sposób oceny z uwzględnieniem powyższych zasad, zrezygnowałem przy omawianiu zapisów z kolejności opisywania poszczególnych elementów elektrokardiogramu. Jest to sytuacja wyjątkowa i należy pamiętać, że zachowanie kolejności jest podstawą prawidłowego opisu elektrokardiogramu, ponieważ zmniejsza prawdopodobieństwo przeoczenia istotnych nieprawidłowości.
Dodaj do ulubionych