Streszczenie
Wprowadzenie
Migotanie przedsionków (atrial fibrillation, AF) jest najczęstszą tachyarytmią nadkomorową, a wraz z wydłużaniem średniej życia zapadalność na nie stale rośnie. Szacowana częstość występowania AF w populacji ogólnej wynosi ok. 1%, natomiast w populacji osób powyżej 80 roku życia sięga 10%.
Do najpoważniejszych powikłań AF należą incydenty zakrzepowo-zatorowe, w tym udar niedokrwienny mózgu, dlatego terapia przeciwzakrzepowa stanowi podstawę leczenia AF. Szacuje się, że wskazania do przewlekłego leczenia przeciwkrzepliwego ma 70-80% chorych z AF. Jednocześnie u 25-35% tych pacjentów współistnieje choroba wieńcowa, przez co są oni potencjalnymi kandytatami do zabiegów przezskórnej angioplastyki wieńcowej (percutaneous coronary intervention, PCI) i – co się z tym wiąże – do podwójnej terapii przeciwpłytkowej. Skojarzone leczenie przeciwpłytkowe i przeciwkrzepliwe prowadzi jednak do istotnego wzrostu ryzyka powikłań krwotocznych. Brakuje dużych, prospektywnych badań klinicznych i jednoznacznych wytycznych dotyczących postępowania w tej grupie chorych. W 2009 roku Grupa Robocza ds. Zakrzepicy Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (Working Group on Thrombosis ofthe European Society of Cardiology, ESC) przy współpracy z Europejskim Stowarzyszeniem Rytmu Serca (European Heart Rhythm Association, EHRA) i Europejskim Stowarzyszeniem Przezskórnych Interwencji Sercowo-Naczyniowych (European Association of Percutaneous Cardiovascular Interventions, EAPCI) opracowała konsensus dotyczący wyboru optymalnego leczenia przeciwkrzepliwego i przeciwpłytkowego u pacjentów z AF i ostrym zespołem wieńcowym (OZW) lub poddawanych zabiegom PCI. Został on opublikowany na łamach Journal of Thrombosis and Haemostasis w styczniu 2010 roku.
Dodaj do ulubionych