Streszczenie
Dodatkowe pomiary hemodynamiczne, takie jak: ciśnienie zaklinowania (PWP), płucny opór naczyniowy (PVR) oraz rzut minutowy (CO), pozwalają na rozszerzenie ogólnej definicji o szczególne postacie hemodynamiczne nadciśnienia płucnego (tab. 1). Chociaż złotym standardem rozpoznania nadciśnienia płucnego pozostaje wciąż pomiar ciśnień metodą inwazyjną, to badanie echokardiograficzne powinno być wykonywane zawsze przy podejrzeniu nadciśnienia płucnego (tab. 3), ponieważ wiele parametrów echokardiograficznych koreluje z hemodynamiką prawej komory. Z uproszczonego wzoru Bernoulliego na podstawie prędkości fali zwrotnej trójdzielnej (TR) można wyliczyć skurczowe ciśnienie w tętnicy płucnej (PA), natomiast ciśnienie w prawym przedsionku (RA) można wyliczyć na podstawie szerokości żyły głównej dolnej i jej zmienności oddechowej. Interpretując nasilenie nadciśnienia płucnego, trzeba pamiętać o ograniczeniach pomiaru doplerowskiego. Maksymalna prędkość fali zwrotnej trójdzielnej będzie zależała od różnicy ciśnień między prawą komorą (RV) a prawym przedsionkiem w czasie skurczu. Skurczowa dysfunkcja RV i podwyższone ciśnienie w RA skutkować będą mniejszym skurczowym gradientem RV-RA i niedoszacowaniem nadciśnienia płucnego. Ponadto powyższy wzór nie znajduje zastosowania w przypadku zastawkowego i podzastawkowego zwężenia tętnicy płucnej. Do oceny średniego i rozkurczowego ciśnienia w tętnicy płucnej można natomiast wykorzystać doplerowski pomiar wczesnorozkurczowej i późnorozkurczowej prędkości fali zwrotnej na zastawce pnia płucnego (ryc. 23). Należy jednak wyraźnie podkreślić, że doplerowskiego pomiaru ciśnień nie można wykorzystywać do przesiewowej oceny łagodnego bezobjawowego nadciśnienia płucnego.
Dodaj do ulubionych