Podstawy terapii przy użyciu wszczepialnych kardiowerterów-defibrylatorów – część 1

Po wojnie rozpoczął studia w Akademii Lekarskiej w Gdańsku. Po roku wyemigrował do Palestyny. Nie było tam jednak wówczas żadnej szkoły kształcącej lekarzy, więc w 1947 roku wrócił do Europy i rozpoczął studia medyczne w Lyonie. Język francuski znał słabo, a angielskiego praktycznie wcale. Szybko jednak opanował oba, ponieważ uczestniczył w wykładach po francusku i studiował angielskie podręczniki. Po ukończeniu studiów w 1954 roku wrócił do Izraela i rozpoczął pracę w szpitalu Tel Hashomer jako asystent doktora Harry’ego Hellera. Mirowski chciał zostać kardiologiem, więc odbył staż w Instytucie Kardiologii w Meksyku, następnie w Baltimore (1961-1963), gdzie poznał Helen Tausing, pionierkę kardiologii dziecięcej w Szpitalu Uniwersyteckim Johns Hopkins. W United States Public Health Service Hospital w Nowym Jorku kontynuował rozpoczętą w Baltimore analizę arytmii przedsionkowych; jest autorem opisu morfologii załamka P w V₁ pochodzenia lewoprzedsionkowego – kopuła i strzałka (dome and dart). W wieku 39 lat wrócił do Izraela i pracował jako jedyny kardiolog w szpitalu Assaf Harofe, położonym 25 km od Jerozolimy.
W 1966 roku doktor Harry Heller, jego nauczyciel i przyjaciel, zmarł w czasie rodzinnego obiadu z powodu częstoskurczu komorowego. Wydarzenie to miało decydujący wpływ na karierę zawodową Mirowskiego. Za cel postawił sobie zbudowanie wszczepialnego urządzenia rozpoznającego i przerywającego groźne komorowe zaburzenia rytmu. Środowisko medyczne zniechęcało go do podjęcia prac, tłumacząc, że nie można zmniejszyć kardiowertera-defibrylatora do wymiarów umożliwiających wszczepienie – wówczas zewnętrzne urządzenia ważyły 15-20 kg.