Simwastatyna – klasyka w nowych odsłonach, czyli nowe połączenia lekowe

Ezetimib

Ezetimib to lek hipolipemizujący, którego działanie polega na blokowaniu wchłaniania cholesterolu ze światła jelita. Zmniejsza on wchłanianie cholesterolu o połowę, wpływając w ten sposób na egzogenną podaż cholesterolu. Jednocześnie pod wpływem ezetimibu dochodzi do zwiększenia ekspresji receptorów dla LDL na powierzchni hepatocytów, a tym samym nasilenia wychwytu w wątrobie tzw. endogennego cholesterolu związanego z cząsteczkami lipoprotein LDL.

TERAPIA SKOJARZONA: SIMWASTATYNA Z EZETIMIBEM
Co wnosi dodatkowe zastosowanie ezetimibu w ramach terapii skojarzonej z simwastatyną? Wiele badań klinicznych wykazało dodatkowe korzyści płynące z takiej terapii. Poniżej kilka przykładów.

Działanie hipolipemizujące
W badaniu z udziałem chorych z cukrzycą typu 2 zastosowanie 10 mg ezetimibu i simwastatyny zmniejszyło stężenie cholesterolu LDL o 20,8%, natomiast zwiększenie dwukrotnie tylko dawki simwastatyny nie skutkowało tak istotnym zmniejszeniem stężenia cholesterolu LDL (jedynie o 0,3%). Zawsze pojawiają się obawy dotyczące bezpieczeństwa stosowania leków, zwłaszcza stosunkowo nowych, w szczególnych grupach pacjentów, np. z zaawansowaną przewlekłą chorobą nerek. Wyniki badań je rozwiewają. Przykładem są wyniki brytyjskiego badania UK-HARP-II, w którym oceniano skuteczność i profil bezpieczeństwa terapii skojarzonej simwastatyną i ezetimibem właśnie u chorych z przewlekłą chorobą nerek. Do badania włączono 152 chorych z przewlekłą chorobą nerek w okresie przeddializacyjnym, 18 chorych poddawanych dializie otrzewnowej i 33 chorych poddawanych hemodializie. Pacjenci byli randomizowani do grupy terapii skojarzonej simwastatyną w dawce 20 mg i ezetimibu w dawce 10 mg lub do grupy simwastatyny i placebo. Po 6 miesiącach obserwacji wykazano, że stosowanie simwastatyny w monoterapii spowodowało zmniejszenie stężenia cholesterolu LDL średnio o 31 mg/dl, a terapia skojarzona skutkowała redukcją stężenia cholesterolu LDL o kolejne 18 mg/dl (p <0,001). Terapia skojarzona nie zwiększała aktywności enzymów wątrobowych i stężenia fosfokinazy kreatyninowej. Nie zaburzała również wchłaniania witamin rozpuszczalnych w tłuszczach.
W wieloośrodkowym randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą o akronimie LEAD z udziałem 93 pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą wieńcową, otrzymujących dotychczas stałą dawkę 20 mg simwastatyny, oceniano wpływ hipolipemizujący terapii zwiększoną dawką simwastatyny (40 mg) i terapii skojarzonej simwastatyną w dotychczas stosowanej dawce (20mg) i ezetimibem (10 mg). Dodanie do terapii ezetimibu przyczyniło się do większej redukcji stężenia cholesterolu LDL i cholesterolu całkowitego. Dzięki terapii skojarzonej ezetimibem w dawce 10 mg i simwastatyną w dawce 20 mg udało się obniżyć stężenie cholesterolu LDL o 32,2% w porównaniu z 20,8% redukcją za pomocą simwastatyny w większej dawce (p<0,01). Również większy odsetek pacjentów osiągnął docelowe stężenie cholesterolu LDL<2,6mmol/l (<100 mg/dl) w grupie pacjentów, w której stosowano terapię skojarzoną, w porównaniu z grupą, w której stosowano simwastatynę w dawce 40 mg, ale nie była to różnica istotna statycznie (78,4 vs 60%, iloraz szans [OR] 2,81,p=0,052). Inne parametry lipidowe nie różniły się w obu grupach. Warto podkreślić, że obie terapie były jednakowo dobrze tolerowane. Nie odnotowano żadnych przypadków rabdomiolizy, miopatii ani wzrostu aktywności enzymów wątrobowych 3-krotnie powyżej górnej granicy normy.