Rehabilitacja wysiłkowa u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc

Choroby towarzyszące mogą wywierać niezwykle istotny wpływ na przebieg NS – utrudniają diagnostykę oraz stwarzają konieczność zmian możliwości terapeutycznych z powodu wpływu na farmakokinetykę oraz farmakodynamikę stosowanych leków. U 40% chorych z NS w starszym wieku stwierdza się co najmniej 5 chorób towarzyszących. W przewlekłej NS powodem nasilenia duszności jest głównie ograniczenie możliwości zwiększania perfuzji do mięśni oddechowych i ich osłabienie. Zaburzenia oddechowe typu restrykcyjnego (poprzedzające niekiedy obrzęk płuc), a następnie obturacyjnego występują wcześnie w przebiegu NS. Później dołączają do nich zmiany strukturalne błony pęcherzykowo-włośniczkowej prowadzące do zaburzeń zdolności dyfuzji. Pęcherzykowa dyfuzja gazów (DLCO) ulega pogorszeniu wraz z progresją NS. U 20% chorych z NS stwierdza się cechy zaburzeń oddechowych typu obturacyjnego.

Dlaczego należy prowadzić rehabilitację u chorych z POChP?

U wieloletnich palaczy tytoniu często rozwija się POChP, dlatego odsetek chorych z tym schorzeniem poddawanych kardiologicznej rehabilitacji wysiłkowej jest duży. Przewlekła obturacyjna choroba płuc powoduje patologiczne zmiany w układzie oddechowym, wiąże się z ograniczoną wydolnością fizyczną, utratą masy mięśniowej oraz dysfunkcją mięśni szkieletowych, podobnie jaku chorych z przewlekłą niewydolnością serca. Odpowiednio zaplanowana rehabilitacja kardiologiczna poprawia wydolność wysiłkową oraz zmniejsza duszność i zmęczenieu chorych z POChP.
Sercowo-płucny test wysiłkowy jest miarodajnym narzędziem do oceny korzyści płynących z rehabilitacji. Jednocześnie pozwala odpowiednio zaplanować trening wydolnościowy oraz ocenić jego skuteczność.