Streszczenie
Z poniższego zestawienia wynika, że nie zawsze terapia, której podstawy wydają się uzasadnione patofizjologicznie, a wstępne wyniki bywają obiecujące, wpływa korzystnie. Ocenie podlegają coraz bardziej zaawansowane technologicznie urządzenia i nowoczesne leki. Zwiększy to z pewnością koszty leczenia, ale wszyscy czekamy na skuteczniejszą terapię stale rosnącej populacji chorych z niewydolnością serca. Już dziś ocenia się, że może ona liczyć milion chorych, a liczba ostrych niewydolności serca zbliża się do liczby ostrych zespołów wieńcowych.
Badanie BENEFICIAL
OPIS BADANIA
Ocena wpływu klinicznego alagebrium w grupie 102 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.
CEL TERAPII
Jednym z magazynowanych produktów przemiany materii są końcowe produkty glikacji białek. Ich zwiększone stężenie opisywano u chorych z cukrzycą oraz pacjentów z niewydolnością nerek, a także u palaczy tytoniu. Wykazano ich wpływ na progresję niewydolności serca. Alagebrium przerywa szlak metaboliczny końcowych produktów glikacji białek, a w pierwszych badaniach z jego zastosowaniem obserwowano korzystny wpływ na funkcję rozkurczową lewej komory.
BADANA POPULACJA
Badaniem objęto pacjentów z dysfunkcją skurczową lewej komory serca i frakcją wyrzutową lewej komory poniżej 45%.
WYNIKI
Nie obserwowano poprawy wydolności pacjentów ocenianej w teście wysiłkowym z pomiarem pochłaniania tlenu. Nieistotne różnice między badanymi grupami dotyczyły także pomiarów biochemicznych (NT-proBNP) oraz echokardiograficznych. W grupie przyjmującej badaną substancję stwierdzono zwiększenie wymiaru końcowo-skuczowego (2,9 mm różnicy w porównaniu z grupą placebo) oraz końcoworozkurczowego (2,8 mm różnicy).
PODSUMOWANIE
W badaniu nie wykazano korzyści klinicznych po 36 tygodniach podawania alagebrium wśród chorych z przewlekłą niewydolnością serca.
Dodaj do ulubionych