Monitorowanie zmian po zabiegach ablacji techniką rezonansu magnetycznego

Pierwszym podstawowym utrudnieniem w wykonaniu badania, z którym boryka się radiolog, jest niemiarowa czynność serca. Skurcze dodatkowe i zmienny czas trwania fazy rozkurczowej są najczęstszymi przyczynami artefaktów ruchowych. Aby uzyskać diagnostyczne obrazy w takich przypadkach, stosujemy bramkowanie prospektywne krzywą EKG pozwalające na pominięcie skurczów dodatkowych podczas obrazowania. Niestety istotnie wydłuża to czas badania, a często nawet uniemożliwia zebranie wystarczającej ilości danych do rekonstrukcji diagnostycznego obrazu. Wówczas konieczne może być wydłużenie czasu bezdechu do 25 sekund, co często stanowi barierę dla pacjenta i radiologa. U pacjentów poskutecznych zabiegach ablacji czynność serca jest zwykle miarowa i wynosi 60-70 uderzeń na minutę. U opisywanej pacjentki w pierwszym wykonanym badaniu pojawiały się pojedyncze skurcze dodatkowe, które nie stanowiły jednak przeszkody. W badaniu kontrolnym po 3 miesiącach nie obserwowano dodatkowych pobudzeń. Drugim utrudnieniem w uzyskaniu wiarygodnych obrazów w kolejnych badaniach porównawczych jest zachowanie podobnych, a wręcz identycznych, parametrów akwizycji danych. Przy tak zmiennych warunkach hemodynamicznych uzyskanie obrazu porównywalnego z badaniem wyjściowym może być niemożliwe lub przyczynić się do powstania artefaktów. Diagnostykę metodą rezonansu magnetycznego wykonano w 10 dobie oraz 3 miesiące po zabiegu ablacji RF skanerem MR Intera Achieva 1,5 T firmy Philips MS. Celem badania była ocena zmian morfologicznych struktur anatomicznych serca w obszarze wykonanych zabiegów ablacji oraz ich ewolucji. Wykorzystano sekwencje echagradientowego, uzyskując obrazy T2 zależne z saturacją sygnału krwi i tkanki tłuszczowej, jednofazowe, T2 zależne wielofazowe pozwalające na rekonstrukcję obrazów w trybie CINE, T1 zależne z saturacją sygnału krwi przed i po dożylnym podaniu środka kontrastowego oraz sekwencje opóźnionego wzmocnienia kontrastowego z wytłumieniem sygnału mięśnia sercowego impulsem inwersyjnym (fazowana sekwencja zaniku inwersji [phase-sensitive inversion recovery, PSIR]), którego czas opóźnienia ustalano na podstawie dedykowanej sekwencji dynamicznej LookLocker.