Streszczenie
Z powodu rozstrzeni jamy lewej komory i obniżonej frakcji wyrzutowej wszczepiono kardiowerter-defibrylator z funkcją resynchronizującą (CRT-D). Chory nie odpowiedział na leczenie. W badaniach nadal rejestrowano znaczne upośledzenie tolerancji wysiłku (4,45 MET w teście wysiłkowym). Pacjent od wielu miesięcy miał wyłączoną funkcję resynchronizacji, ponieważ po jej włączeniu pojawiał się dyskomfort w klatce piersiowej. W echo stwierdzono: małą frakcję wyrzutową lewej komory (18%), małą niedomykalność mitralną, zredukowaną wartość wskaźnika narastania ciśnienia w lewej komorze (dp/dt – 296 mm Hg/s), zredukowaną wartość całki prędkości krwi w LVOT (9 cm), zredukowaną wartość odkształcenia globalnego (-2%) i nadciśnienie płucne (PASP – 58 mm Hg). Potwierdzono prawidłową lokalizację elektrod układu resynchronizującego. Po włączeniu stymulacji dwukomorowej i optymalizacji układu pojawił się w klatce piersiowej dyskomfort, który po kilku godzinach ustąpił. Pacjent zaobserwował poprawę tolerancji wysiłku.
Pytanie:
Czy poprawie klinicznej towarzyszy poprawa parametrów echokardiograficznych? Który z parametrów najlepiej odzwierciedla obserwowaną poprawę?
Dodaj do ulubionych