Streszczenie
Opis przypadku
Przedstawiamy historię 30-letniego mężczyzny z kardiomiopatią, prawdopodobnie pozapalną, w przebiegu której doszło w 2005 roku do nagłego zatrzymania krążenia, powikłanego encefalopatią pod postacią zaburzeń emocjonalnych. W 2007 roku w ramach prewencji wtórnej wszczepiono choremu kardiowerter-defibrylator. W zapisach z urządzenia obserwowano nasilającą się arytmię komorową: od 27 stycznia do 16 czerwca 2010 roku zarejestrowano dwie adekwatne interwencje urządzenia, 90 epizodów nieutrwalonego częstoskurczu komorowego (nonsustained ventricular tachykardia, nsVT) po 5-7 pobudzeń. Z tego powodu pacjent został zakwalifikowany do ablacji podłoża arytmii. W badaniu echokardiograficznym stwierdzono uogólnioną hipokinezę z frakcją wyrzucania lewej komory (EF) 50%. 16 czerwca 2010 roku wykonano badanie elektrofizjologiczne (EPS), które nie wykazało cech przewodzenia wstecznego przy stymulacji >100/min. Okres refrakcji efektywnej komory wyniósł 230ms. Stymulacją programowaną z dwoma impulsami od komory (130 8+260+280 ms) wyzwolono utrwalony częstoskurcz komorowy (sustained ventricular tachykardia, sVT, cykl [CL] 330 ms), którego nie udało się przerwać stymulacją. Z dojścia transaortalnego wykonano mapę CARTO lewej komory podczas częstoskurczu. Podczas mapowania obserwowano konwersję do VT o innej morfologii (CL 280 ms) – wykonano mapowanie arytmii, posługując się mapą CARTO i stymulacją typu entrainment. Aplikacje (elektroda ThermoCool, moc 40-45 W) w rejonie koniuszka serca spowodowały konwersję częstoskurczu do morfologii wyjściowej. Uzupełniono mapowanie częstoskurczu i wykonano wiele dodatkowych aplikacji w okolicy koniuszka, na ścianie przednio-bocznej, uzyskując ustąpienie częstoskurczu. W kontrolnym EPS stymulacją programowaną wyzwalano kolejny częstoskurcz o innej morfologii – po stymulacji obserwowano konwersję domorfologii wyjściowej. Posługując się mapą CARTO i stymulacją typu entrainment (mimo szczegółowego mapowania nie zidentyfikowano podczas niej obszaru o morfologii identycznej z morfologią częstoskurczu), wykonano wiele aplikacji, uzyskując ustępowanie arytmii. Nie udało się jednak osiągnąć nieindukowalności częstoskurczu.
Dodaj do ulubionych