Czy jesteśmy bezradni wobec oporności na doustne leki przeciwpłytkowe?

Skuteczność przede wszystkim kwasu acetylosalicylowego (ASA) oraz klopidogrelu została udowodniona w wielu randomizowanych badaniach klinicznych. Co najważniejsze, wykazano, że stosowanie ASA zmniejsza częstość zawałów serca (o 26%), udarów mózgu (o 25%) oraz zgonów z jakiejkolwiek przyczyny (o 13%). Klopidogrel, który w podwójnej terapii przeciwpłytkowej zajął w ostatnich latach miejsce tiklopidyny, zastosowany na przykład u chorych z zakrzepicą, do której dochodzi w przebiegu objawowej miażdżycy (w świeżym zawale serca, ostrym udarze niedokrwiennym lub w chorobie tętnic obwodowych), zmniejsza częstość nowych incydentów niedokrwiennych, takich jak zawał serca, udar niedokrwienny mózgu czy zgon z przyczyn naczyniowych. Połączywszy klopidogrel z ASA u chorych z ostrym zespołem wieńcowym (OZW) bez przetrwałego uniesienia odcinka ST, możemy liczyć na 20% zmniejszenie ryzyka względnego wystąpienia zgonu sercowo-naczyniowego, zawału serca czy udaru mózgu w porównaniu z leczeniem wyłącznie ASA. Są zatem podstawy, by podwójna terapia przeciwpłytkowa była jednym z filarów farmakoterapii choroby wieńcowej, zwłaszcza jej ostrych postaci. Mimo dużej skuteczności duża grupa pacjentów stosujących ASA i klopidogrel nadal jest zagrożona nawrotami epizodów sercowo-naczyniowych. Zjawisko to nie jest jeszcze do końca wyjaśnione, ale w większości przypadków może wynikać z oporności na zastosowane leki przeciwpłytkowe. Częstość występowania oporności szacuje się średnio na 27,1% dla ASA i 5-44% dla klopidogrelu. Znaczne różnice w publikowanych ocenach oporności na doustne leki przeciwpłytkowe wynikają z braku uzgodnionej definicjii z nieustalonej dotychczas zalecanej metody laboratoryjnej jej potwierdzania. Celem tej pracy jest omówienie dostępnych metod oceny oporności płytek oraz praktycznego znaczenia tej oceny.