Streszczenie
Trening tlenowy jest potwierdzonym niefarmakologicznym sposobem poprawy procesów patofizjologicznych, stanu klinicznego i rokowania w CHF, a zalecenie odpowiedniej intensywności treningu jest kluczowe dla uzyskania odpowiednich korzyści przy jednoczesnej dobrej kontroli ryzyka związanego z ćwiczeniami. Jednak nadal nie ma spójnych informacji o rodzaju wysiłku oraz dolnej i górnej granicy jego intensywności przy zalecaniu ćwiczeń tlenowych u chorych z CHF. Pacjentom z przewlekłą niewydolnością serca zaproponowano dwie metody treningu: ciągły i interwałowy. Ciągły trening tlenowy jest zazwyczaj wykonywany z obciążeniem od umiarkowanego do dużego, pozwalającym uzyskać stabilne warunki wysiłku tlenowego i umożliwiającym długie sesje treningowe (do 45-60 minut). Trening interwałowy składa się natomiast z ćwiczeń o intensywności od dużej do ciężkiej w powtarzanych krótkich seriach (do 2 minut), oddzielonych okresami odpoczynku.
W celu prawidłowego prowadzenia rehabilitacji pacjentów z CHF należy dokładnie ustalić wyjściową wydolność chorego. Złotym standardem w bezwzględnej ocenie wydolności wysiłkowej u chorych z CHF (a właściwie u każdego, kto ma przejść program treningu aerobowego) jest kontrolowany wysiłek fizyczny z oceną gazów oddechowych, czyli ergospirometria. Dokładna ocena pierwszego i drugiego pułapu tlenowego, czyli progu beztlenowego (anaerobic treshold, AT), oraz punktu kompensacji oddechowej (respiratory compensation point, RCP) pozwala ocenić wydolność pacjenta oraz zaplanować program treningowy (ryc. 1, 2). Opisywana metoda wydaje się zapewniać najlepszy stosunek ryzyka do korzyści, ustalać zindywidualizowany zakres zalecanych ćwiczeń, w ramach którego intensywność jest dobrana do celów programu rehabilitacyjnego przy zachowanej ocenie ryzyka związanego z ćwiczeniami.
Dodaj do ulubionych