Ogólnoustrojowy proces zapalny i autoimmunizacja a ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych u pacjentów z chorobami tkanki łącznej

Historia badań

Terminu antykoagulant toczniowy (lupus anticoagulant, LA) użyli po raz pierwszy w 1972 r. Feinstein i Rapaport ¹ w opisie inhibitora koagulacji, którego istnienie stwierdzono u niektórych chorych z toczniem rumieniowatym układowym (SLE). Wkrótce okazało się, że antykoagulant toczniowy wykazujący in vitro działanie przeciwkrzepliwe, in vivo może powodować powikłania zatorowo-zakrzepowe. Dzięki dalszym badaniom, w tym opisaniu przeciwciał antykardiolipinowych (aCL) w 1983 r.,