Docelowa wartość HbA1c – indywidualizacja celów terapeutycznych w cukrzycy

Dostępne badania, zarówno obserwacyjne, jak i interwencyjne, wskazują na istnienie ścisłego związku pomiędzy nasileniem i czasem trwania hiperglikemii a przewlekłymi powikłaniami naczyniowymi, zwłaszcza o typie mikroangiopatii. Określając cele terapii w leczeniu cukrzycy, należy jednak pamiętać, że istotą właściwego postępowania jest dążenie do osiągnięcia wszystkich wartości docelowych dotyczących, poza gospodarką węglowodanową, także gospodarki lipidowej oraz ciśnienia tętniczego. W celu udowodnienia korzystnego wpływu intensywnego leczenia hipoglikemizującego na redukcję zdarzeń sercowo-naczyniowych wśród osób chorujących na cukrzycę typu 2 zaprojektowano i przeprowadzono w ostatnim czasie kolejne duże randomizowane badania kliniczne: ACCORD (Action to Control Cardiovascular Risk in Diabetes), ADVANCE (Action in Diabetes and Vascular Disease-Preterax and Diamicron Modified Release Controlled
Evaluation) oraz VADT (Veterans Affairs Diabetes Trial), w których nie udało się jednak wykazać redukcji ryzyka powikłań makronaczyniowych w grupie chorych intensywnie leczonych hipoglikemizująco. Co więcej, w badaniu ACCORD ujawniono większą śmiertelność w grupie osób leczonych intensywnie. Przyczyna tego zjawiska pozostaje nadal niewyjaśniona, jednak wyniki powyższych badań wpłynęły na nowelizację obowiązujących wytycznych dotyczących celów terapeutycznych leczenia cukrzycy typu 2. Uznano, iż wymagają one daleko większej indywidualizacji niż dotychczas. Każdorazowo należy uwzględnić stopień ryzyka hipoglikemii, edukacji chorego oraz relację korzyści i ryzyka wynikających z uzyskania zakładanego celu. W niektórych sytuacjach, takich jak obecność zaawansowanych powikłań naczyniowych czy też w przypadku osób w starszym wieku, cele terapii należy osiągać stopniowo, w ciągu dłuższego czasu.