Szacowane przesączanie kłębuszkowe i albuminuria a umieralność całkowita oraz z przyczyn sercowo-naczyniowych w populacji ogólnej

Wykazano, że eGFR i albuminuria są niezależnymi czynnikami ryzyka zgonu, także z przyczyn sercowo-naczyniowych. Współczynnik ryzyka (HR – hazard ratio) zgonu wzrastał wraz ze zmniejszaniem się eGFR (HR 1,18 przy eGFR 60 ml/min/1,73m², HR 1,57 przy eGFR 45 ml/min/1,73m² i HR 3,14 przy eGFR 15 ml/min/1,73m²), a także ze zwiększaniem się ACR (HR 1,20 dla ACR 1,1 mg/mmol, HR 1,63 dla ACR 3,4 mg/mmol i HR 2,22 dla ACR 33,9 mg/mmol). Dane te wskazują, że eGFR <60 ml/min/1,73m² i ACR >1,1 mg/mmol (10 mg/g) są niezależnymi czynnikami ryzyka zgonu. Należy je uwzględnić nie tylko w definicji, ocenie zaawansowania i prognozowaniu PChN, ale także w ocenie całkowitego ryzyka zgonu u każdego człowieka. dr n. med. Alicja Rydzewska-Rosołowska, Klinika Nefrologii i Transplantologii, UM, Białystok Opracowano na podstawie:
1. Chronic Kidney Disease Prognosis Consortium. Association of estimated glomerular filtration rate and albuminuria with all-cause and cardiovascular mortality in general population cohorts: a collaborative metaanalysis. Lancet 2010;375:2073-81.
2. Leoncini G, Viazzi F, Pontremoli R. Overall health assesement: a renal perspective. Lancet 2010;375:2053-2054.
Komentarz: prof. dr hab. med. Michał Myśliwiec Klinika Nefrologii i Transplantologii UM, Białystok
Przewlekła choroba nerek (PChN) występuje u 11-18% populacji ogólnej. Rzadko kiedy choroba osiąga u nich końcowe stadium – schyłkową niewydolność nerek, gdyż większość umiera z powodów sercowo-naczyniowych. Definicja i stadia PChN opierają się przede wszystkim na wskaźniku filtracji kłębuszkowej (GFR), którą ocenia się zwykle szacunkowo (eGFR), na podstawie stężenia kreatyniny we krwi, wieku, masy ciała i płci, przy zastosowaniu wzoru Cockcrofta-Gaulta. Prostszym i obecnie częściej zalecanym wzorem jest MDRD (Modification of Diet in Kidney Diseases), który poza stężeniem kreatyniny uwzględnia wiek i płeć, czyli dane zawarte w PESEL. Wzór MDRD nie uwzględnia masy ciała, dlatego wynik eGFR podaje się w przeliczeniu na standardową powierzchnię ciała (ml/min/1,73m²). Białkomocz ocenia się najczęściej metodą paskową jako wydalanie albuminy z moczem – albuminurię. Dokładniejsza jest metoda oceny stosunku stężenia albuminy do kreatyniny (ACR) w przeliczeniu na gramlubmilimol kreatyniny w dowolnej próbce moczu, najlepiej porannej. Wydalanie kreatyniny na dobę jest stałe, co pozwala na ilościową ocenę wydalania dobowego dowolnej substancji z moczem, z uniknięciem uciążliwej zbiórki moczu. Można w ten sposób określić nawet wydalanie niewielkiej ilości albuminy – mikroalbuminurię