Streszczenie
Wprowadzenie
Niewydolność serca jest w Stanach Zjednoczonych ważnym problemem zdrowia publicznego, obciąża finansowo system Medicare [system publicznego ubezpieczenia zdrowotnego w USA – przyp. red.] w większym stopniu niż jakakolwiek inna jednostka chorobowa. Każdego roku rozpoznaje się ją u ponad 500 tys. pacjentów i jest przyczyną ponad miliona hospitalizacji oraz 12 mln wizyt w gabinetach lekarskich rocznie.
Niewydolność serca definiuje się jako „zespół kliniczny, który może być spowodowany strukturalną lub czynnościową chorobą serca upośledzającą zdolność komory do napełniania się krwią lub wyrzucania krwi”. Głównymi przyczynami niewydolności serca w krajach zachodnich są choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, kardiomiopatia rozstrzeniowa i wady zastawkowe. Około 1/3 przypadków kardiomiopatii rozstrzeniowej jest uwarunkowana genetycznie.
Zapadalność na niewydolność serca i chorobowość zwiększają się znacznie z wiekiem. Częstość występowania tej choroby wzrasta z<0,2% wśród osób w wieku <40 lat do ponad 10% wśród osób w wieku >80 lat. Mimo iż ok. 80% hospitalizacji z jej powodu dotyczy pacjentów w wieku >65 lat, należy pamiętać, że wykrycie i modyfikacja czynników ryzyka u młodszych pacjentów może spowodować zmniejszenie zachorowalności w późniejszych latach. Epidemiologia niewydolności serca
Uważa się, że obecnie mamy do czynienia z epidemią niewydolności serca. Objawowa choroba występuje u około 4-5 mln Amerykanów i jest najczęstszą przyczyną hospitalizacji osób w wieku >65 lat. Pomimo coraz lepszej opieki medycznej zachorowalność jest wciąż duża. Badanie populacji Framingham wykazało, że od roku 1950 do 1999 nie zmieniła się istotnie wśród mężczyzn, natomiast zmniejszyła się o 1/3 wśród kobiet. Analiza zachorowalności okręgu Olmsted (Olmsted County) nie wykazała istotnych zmian w ciągu ostatnich dwudziestu lat. W badaniu REACH (Resource Utilization Among Congestive Heart Failure) nie stwierdzono istotnych zmian w zachorowalności w latach 90. XX w., zaobserwowano natomiast wzrost częstości występowania tej choroby w ciągu ostatniej dekady. Uważa się, że brak istotnego zmniejszenia zapadalności pomimo poprawy leczenia nadciśnienia tętniczego wynika ze zwiększonej przeżywalności po zawale mięśnia sercowego, która powoduje wzrost liczebności populacji dużego ryzyka rozwoju niewydolności serca.
W kilku badaniach wykazano poprawę przeżywalności pacjentów z niewydolnością serca. Przyczyniło się do tego częstsze stosowanie inhibitorów ACE i β-adrenolityków. Zwiększona przeżywalność tych pacjentów i starzenie się populacji przyczyniają się do wzrostu częstości występowania niewydolności serca.
Według piśmiennictwa ryzyko rozwoju jawnej niewydolności serca w ciągu całego życia wynosi od 20% (w badaniu Framingham) do około 30% (w badaniu Rotterdam). Ryzyko to utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie w kolejnych dekadach życia. U młodych dorosłych zapadalność na niewydolność serca w krótkoterminowej obserwacji jest dość niska, ale stopniowo zwiększa się w kolejnych dekadach i w sumie choroba rozwija się w ciągu całego życia u co piątej osoby dorosłej. Stadia niewydolności serca
Niewydolność serca uważa się obecnie za chorobę postępującą. Komitet, który opracował zalecenia American College of Cardiology i American Heart Association (ACC/AHA) dotyczące niewydolności serca, stworzył nową klasyfikację, uwzględniającą cztery stadia: A, B, C i D. Nowy system podziału zwraca uwagę na postępujący charakter tej choroby. Typowo rozpoczyna się jako bezobjawowy stan u pacjentów z czynnikami ryzyka (stadium A), postępuje do stadium zmian strukturalnych (stadium B), a następnie, jeśli nie zostanie zastosowane leczenie, dochodzi do rozwoju objawów klinicznych (stadia C i D). W wytycznych ACC/AHA zalecono określone metody leczenia każdego stadium w celu zapobiegania postępowi choroby i ograniczenia jej niekorzystnych następstw. W artykule skupiono się na czynnikach ryzyka niewydolności serca u młodych dorosłych w kontekście wczesnych, bezobjawowych stadiów tej choroby (A i B).
Dodaj do ulubionych