Glikowana albumina jako marker wyrównania cukrzycy u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek

Komentarz Oznaczanie odsetka hemoglobiny glikowanej HbA_1c jest uważane za złoty standard w ocenie wyrównania metabolicznego cukrzycy oraz w ocenie ryzyka wystąpienia powikłań cukrzycowych. Jednak to, co uznawane jest za standard w populacji bez przewlekłej choroby nerek, niekoniecznie musi być standardem i przynosić korzyść w grupie pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, czego dowiodło m. in. badanie 4D. W badaniu tym zastosowanie atorwastatyny u pacjentów dializowanych nie wiązało się z istotną redukcją ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych ani nie zmniejszało istotnie śmiertelności w tej grupie pacjentów. W przypadku pacjentów z cukrzycą w wybranych grupach chorych, a w szczególności w grupie osób z przewlekłą chorobą nerek w stadium 4. i 5., oznaczanie HbA_1c może dostarczać rozbieżnych lub fałszywie ujemnych wyników w stosunku do rzeczywistych średnich poziomów glikemii. W dotychczasowych badaniach przeprowadzonych wśród osób z cukrzycą i ze schyłkową niewydolnością nerek albo wykazano korzyści (mierzone przeżyciem chorych) wynikające z lepszego wyrównania glikemii, albo ich nie potwierdzono. Do tych ostatnich należy m.in. duże badanie obserwacyjne przeprowadzone wśród ponad 23 tys. pacjentów hemodializowanych.