Jaka jest skuteczność i bezpieczeństwo stosowania glikokortykosteroidów systemowo w ostrym bólu krzyża?

Podsumowanie dowodów W badaniu klinicznym prowadzonym z randomizacją, z grupą kontrolną, metodą podwójnie ślepej próby, z udziałem 82 pacjentów, którzy zgłosili się na oddział ratunkowy z ostrym bólem krzyża i objawami rwy kulszowej, porównywano skuteczność metyloprednizolonu podanego domięśniowo w pojedynczej dawce 160 mg z placebo. Obecność rwy kulszowej potwierdzono za pomocą testu unoszenia prostej nogi (test Laseque’a – przyp. tłum.). Wszyscy pacjenci otrzymali ulotki informacyjne, niewielki zapas naproksenu i oksykodonu z paracetamolem. Głównym punktem końcowym była zmiana nasilenia bólu ocenianego od 0 do 10 na wizualnej skali analogowej (VAS – visual analogue scale). W czasie obserwacji nasilenie bólu zmniejszyło się w obu grupach. W grupie otrzymującej glikokortykosteroidy poprawa nie była znacząco większa (po tygodniu: średnia różnica 1,1; 95% przedział ufności [CI], -0,5-2,8; po miesiącu: średnia różnica 1,3; 95% CI, -0,5-2,7). Przy uwzględnieniu drugorzędowych punktów końcowych, po miesiącu obserwacji pogorszenie sprawności czynnościowej (funkcjonowania/sprawności fizycznej) utrzymywało się u 19% pacjentów z grupy otrzymującej metyloprednizolon i u 49% pacjentów z grupy otrzymującej placebo (bezwzględna różnica 30%, 95% CI, 9-49, p=0,007). Zastosowanie leków przeciwbólowych w ciągu ostatnich 24 h było podobne w obydwu grupach (22% pacjentów, którzy otrzymali glikokortykosteroidy domięśniowo v. 49% pacjentów otrzymujących placebo, p=0,06). Nie było żadnych zgłoszeń o krwawieniu z przewodu pokarmowego, martwicy kości czy poważnych epizodach hiperglikemii. To samo dotyczy bólu krzyża bez objawów rwy kulszowej. W badaniu klinicznym prowadzonym z randomizacją, z grupą kontrolną, metodą podwójnie ślepej próby, z udziałem 87 pacjentów, oceniano efekty zastosowania metyloprednizolonu podawanego domięśniowo w przypadku ostrego bólu krzyża trwającego krócej niż tydzień, bez objawów rwy kulszowej. Pacjenci otrzymali domięśniowo pojedynczą dawkę 160mg metyloprednizolonu lub placebo. Wszyscy dostali ulotki informacyjne i niewielki zapas leków: naproksenu i oksykodonu z paracetamolem. Głównym punktem końcowym była zmiana nasilenia bólu ocenianego od 0 do 10 na wizualnej skali analogowej (VAS). W trakcie badania nasilenie bólu zmniejszyło się w obu grupach, ale w grupie otrzymującej glikokortykosteroidy redukcja nie była znacząco większa (po tygodniu: średnia różnica 0,6; 95% CI, -0,9-2,2; po miesiącu: średnia różnica 0,6; 95% CI, -1,0-2,2). Po miesiącu obserwacji nie było różnic w obu grupach pod względem poprawy sprawności czynnościowej czy zastosowania leków przeciwbólowych w ciągu ostatnich 24 h. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były dolegliwości ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego, senność i osłabienie. Częstość występowania działań niepożądanych była porównywalna w obu grupach; powodowały je prawdopodobnie naproksen i oksykodon, które stosowali wszyscy pacjenci.