Nowości w praktyce

ester transfer protein), które hamują transport estrów cholesterolu z HDL do LDL, zwiększając stężenie cholesterolu frakcji HDL (HDL-C), ale prawie nie wpływając na stężenie LDL-C. Badanie nad należącym do tej grupy dalcetrapibem wstrzymano jednak ze względu na brak oczekiwanej skuteczności klinicznej mimo znacznego wzrostu stężenia HDL-C (o 31-40%). Po 31 miesiącach ryzyko wystąpienia zdarzeń składających się na złożony parametr oceny końcowej (zgonu z powodu choroby wieńcowej, niezakończonego śmiercią zawału mięśnia sercowego, niedokrwiennego udaru mózgu, niestabilnej choroby wieńcowej, zatrzymania akcji serca z koniecznością resuscytacji) nie różniło się istotnie między grupą leczoną dalcetrapibem a stosującą placebo.

 

Przerwano badanie nad podwójną blokadą układu RAA z zastosowaniem aliskirenu

• badanie z randomizacją, z podwójnie ślepą próbą • n=8561

Parving HH, Brenner BM, Murray JJV, et al. Cardiorenal End Points in a Trial of Aliskiren for Type 2 Diabetes. N Engl J Med 2012;367:2204-13.

Dodanie aliskirenu, bezpośredniego inhibitora reniny, do standardowej blokady układu RAA (za pomocą inhibitora ACE albo sartanu) u pacjentów z cukrzycą typu 2 powikłaną przewlekłą chorobą nerek lub chorobą układu krążenia nie przynosi dodatkowej korzyści, a może być nawet szkodliwe. Do takiego wniosku doszli badacze po przeprowadzeniu drugiej analizy okresowej i zdecydowali o przerwaniu badania. Średni czas obserwacji wyniósł prawie 33 miesiące. W grupie leczonej aliskirenem w porównaniu z grupą placebo zaobserwowano niewielkie (nieistotne statystycznie) zwiększenie ryzyka wystąpienia zdarzeń składających się na złożony parametr oceny końcowej, tj. różnych incydentów krążeniowych i znacznego pogorszenia czynności nerek. Świadczyło to o braku oczekiwanych korzyści z leczenia. Stosowanie aliskirenu w połączeniu z inhibitorem ACE albo sartanem łączyło się też ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii i hipotensji (p <0,001).

 

Czy po stentowaniu tętnicy wieńcowej warto indywidualizować leczenie antyagregacyjne na podstawie oceny funkcji płytek?

• badanie otwarte z randomizacją • n=2440

Collet JP, Cuisset T, Rangé G, et al. Bedside Monitoring to Adjust Antiplatelet Therapy for Coronary Stenting. N Engl J Med 2012;367:2100-9.

Monitorowanie funkcji płytek krwi i dostosowywanie do niej leczenia antyagregacyjnego w porównaniu ze standardowym, niemonitorowanym leczeniem antyagregacyjnym nie poprawiło wyników terapii pacjentów po wszczepieniu stentu do tętnicy wieńcowej. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania powikłań, w tym zakrzepicy w stencie i poważnych krwawień.

Czy hiperlipidemię będzie można leczyć lekami biologicznymi?

• badanie II fazy • wieloośrodkowe badanie z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i z grupą placebo • n=92

Roth EM, McKenney JM, Hanotin C, et al. Atorvastatin with or without an Antibody to PCSK9 in Primary Hypercholesterolemia. N Engl J Med 2012;367:1891-900.

Osoczowa konwertaza probiałek z rodziny subtylisyny/keksyny typu 9 (PCSK9 – proprotein convertase subtilisin/kexin 9) jest enzymem degradującym receptory dla LDL, co zmniejsza możliwość wykorzystania LDL przez komórki i przyczynia się do zwiększenia stężenia cholesterolu frakcji LDL (LDL-C) we krwi. Ludzkie monoklonalne przeciwciało przeciwko temu enzymowi (SAR236553) zmniejsza stężenie LDL-C. Do badania włączano pacjentów z pierwotną hipercholesterolemią, którzy po początkowym leczeniu atorwastatyną w dawce 10 mg przez co najmniej 7 tygodni nie osiągnęli stężenia LDL-C <100 mg/dl (2,6 mmol/l). Losowo przydzielono ich do jednej z trzech grup, w których stosowano: atorwastatynę w dawce 10 mg + SAR236553 (raz na 2 tygodnie), atorwastatynę w dawce 80 mg + SAR236553 albo atorwastatynę w dawce 80 mg + placebo. SAR236553 dodany do atorwastatyny (10 i 80 mg/24 h) znacząco silniej zmniejszał stężenie LDL-C niż sama atorwastatyna. Stężenie LDL-C <70 mg/dl uzyskano u >90% osób stosujących SAR236553, a w grupie przyjmującej atorwastatynę w dawce 80 mg + placebo tylko u 17%. Wprowadzenie nowej formy leczenia hipercholesterolemii do praktyki wymaga jednak dalszych badań.

 

Kwas acetylosalicylowy w małej dawce po pierwszym incydencie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej

• badanie z randomizacją i z grupą placebo • n=822

Brighton TA, Eikelboom JW, Mann K, et al. Low-Dose Aspirin for Preventing Recurrent Venous Thromboembolism. N Engl J Med 2012;367:1979-87.

Celem badania było ustalenie, czy przewlekłe stosowanie kwasu acetylosalicylowego w małej dawce po zakończeniu terapii antykoagulacyjnej przynosi istotne korzyści kliniczne pacjentom po pierwszym epizodzie żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ).

Nie wykazano, aby ponadtrzyletnia terapia kwasem acetylosalicylowym (100 mg) istotnie zmniejszała ryzyko nawrotu ŻChZZ (HR 0,74; 95% CI: 0,52-1,05; p=0,09). Stwierdzono jednak, że takie postępowanie zredukowało o 34% ryzyko wystąpienia zdarzeń składających się na drugorzędowy złożony parametr oceny końcowej, w którym oprócz incydentów ŻChZZ uwzględniono także zawały mięśnia sercowego, udary mózgu i zgony z przyczyn krążeniowych (HR 0,66; 95% CI: 0,48-0,92; p=0,01). Istotna statystycznie poprawa wyników leczenia po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego utrzymywała się także, gdy do analizy dołączono poważne krwawienia i zgony ze wszystkich przyczyn (HR 0,67; 95% CI: 0,49-0,91; p=0,01). Pomiędzy badanymi grupami nie stwierdzono istotnej statystycznie różnicy w częstości występowania poważnych lub klinicznie istotnych krwawień (rocznie 0,6% w grupie placebo vs 1,1% w grupie stosującej kwas acetylosalicylowy; p=0,22). Wyniki badania potwierdzają więc zasadność przewlekłego stosowania kwasu acetylosalicylowego w małych dawkach u pacjentów po pierwszym incydencie ŻChZZ, u których zakończono początkowe leczenie antykoagulacyjne.

 

Czy przesiewowe badania mammograficzne zmniejszyły umieralność na raka piersi?

• analiza amerykańskich danych epidemiologicznych z lat 1976-2008

Bleyer A, Welch HG. Effect of Three Decades of Screening Mammography on Breast-Cancer Incidence. N Engl J Med 2012;367:1998-2005.

Wprowadzenie w USA przesiewowych badań mammograficznych u kobiet po 40. r.ż. podwoiło liczbę wykrywanych co roku raków piersi we wczesnym stadium (ze 112 do 234 na 100 tys. kobiet rocznie), ale liczba raków piersi rozpoznawanych w zaawansowanym stadium choroby zmniejszyła się tylko o 8% (ze 102 do 94 przypadków na 100 tys. kobiet rocznie). Przy założeniu, że zachorowalność na raka piersi ogółem nie zmieniła się, tylko u 8 ze 122 kobiet, u których rozpoznano raka we wczesnym stadium, choroba rozwinęłaby się do stadium zaawansowanego. Po uwzględnieniu zwiększenia zachorowalności spowodowanego przez hormonalne leczenie zastępcze i tendencji do występowania choroby u kobiet <40. r.ż. oszacowano, że w ciągu 30 lat rak piersi został rozpoznany „na wyrost” (ang. overdiagnosed) u 1,3 mln kobiet; zaliczają się tu np. przypadki nowotworów, które nigdy nie spowodowałyby objawów klinicznych, a zostały stwierdzone w badaniach przesiewowych. Oszacowano też, że w 2008 r. raka piersi rozpoznano „na wyrost” w 31% przypadków (ok. 70 tys.). Niestety, nie jesteśmy w stanie stwierdzić, które kobiety należy zakwalifikować do tej grupy. W podsumowaniu autorzy opracowania stwierdzają, że mimo olbrzymiego wzrostu wykrywalności raka piersi we wczesnym stadium przesiewowe badania mammograficzne przyniosły tylko niewielką redukcję częstości występowania jego zaawansowanej postaci i jeszcze mniejsze (jeśli w ogóle jakiekolwiek) zmniejszenie ryzyka zgonu na ten nowotwór.

 

Podwyższone BMI u nastolatków zwiększa ryzyko rozwoju schyłkowej niewydolności nerek

• retrospektywne badanie kohortowe o zasięgu narodowym • n=1 194 704

Vivante A, Golan E, Tzur D, et al. Body Mass Index in 1.2 Million Adolescents and Risk for End-Stage Renal Disease. Arch Intern Med 2012;172(21):1644-50.

Na podstawie danych z izraelskich komisji poborowych z lat 1967-1997 i izraelskiego rejestru osób leczonych z powodu schyłkowej niewydolności nerek z lat 1980-2010 oceniono wpływ BMI w wieku 17 lat na późniejszy rozwój cukrzycowej i niecukrzycowej schyłkowej niewydolności nerek. Średni czas obserwacji wynosił 25 lat. Ustalono, że nadwaga i otyłość nastolatków są silnymi, niezależnymi czynnikami ryzyka wystąpienia schyłkowej niewydolności nerek na tle cukrzycy (HR odpowiednio 5,96 i 19,37). Udowodniono także istnienie korelacji pomiędzy nadwagą i otyłością a niecukrzycową schyłkową niewydolnością nerek (HR odpowiednio 2,17 i 3,41).

Czy w zaburzeniach erekcji z niskim stężeniem testosteronu wystarcza leczenie samym syldenafilem?

• podwójnie zaślepione badanie grup równoległych z randomizacją i kontrolą placebo • n=140

Spitzer M, Basaria S, Travison TG, et al. Effect of Testosterone Replacement on Response to Sildenafil Citrate in Men With Erectile Dysfunction: A Parallel, Randomized Trial. Ann Intern Med 2012;157(10):681-91.

U mężczyzn z zaburzeniami erekcji i niskim stężeniem testosteronu testosteronowa terapia zastępcza dołączana do leczenia syldenafilem nie była skuteczniejsza w leczeniu zaburzeń erekcji od stosowania syldenafilu z placebo. Nie oceniano wpływu samej terapii testosteronowej (bez syldenafilu) na zaburzenia erekcji.

 

 

Jedzenie warzyw strączkowych poprawia kontrolę cukrzycy typu 2 i może zmniejszać ryzyko powikłań krążeniowych

• badanie z randomizacją i grupą kontrolną • n=121

Jenkins DJA, Kendall CWC, Augustin LSA, et al. Effect of Legumes as Part of a Low Glycemic Index Diet on Glycemic Control and Cardiovascular Risk Factors in Type 2 Diabetes Mellitus. A Randomized Controlled Trial. Arch Intern Med 2012;172(21):1653-60.

Warzywa strączkowe, takie jak fasola, groch, soczewica, mają jeden z najniższych indeksów glikemicznych, a ich częste spożywanie jest zalecane chorym na cukrzycę. Dotychczas nie było jednak wiadomo, jaki jest wpływ diety bogatej w te warzywa na wyrównanie cukrzycy. Przeprowadzono więc badanie, w którym chorzy na cukrzycę typu 2 stosowali dietę ze zwiększoną ilością warzyw strączkowych (minimum 1 kubek dziennie; dieta o niskim indeksie glikemicznym) albo dietę ze zwiększoną ilością pełnoziarnistej pszenicy (dieta bogata w błonnik). Po 3 miesiącach stosowania diety średni odsetek HbA_1C zmniejszył się o 0,5% w grupie spożywającej zwiększoną ilość warzyw strączkowych, a w grupie stosującej dietę wysokobłonnikową o 0,3%. Różnica wartości HbA_1C między grupami była istotna statystycznie (p <0,01). Stosowanie diety bogatej w warzywa strączkowe spowodowało też istotne zmniejszenie szacowanego ryzyka choroby wieńcowej (o 0,8% w porównaniu z dietą bogatą w błonnik), głównie z powodu obniżenia skurczowego ciśnienia tętniczego (o średnio 4,5 mmHg).

 

Włączanie leków hipotensyjnych u osób starszych zwiększa ryzyko złamań kości udowej

• populacyjne badanie kohortowe • n=301 591

Butt DA, Mamdani M, Austin PC, et al. The Risk of Hip Fracture After Initiating Antihypertensive Drugs in the Elderly. Arch Intern Med 2012;172(22):1739-44.

W ciągu pierwszych 45 dni od wdrożenia leku hipotensyjnego ryzyko złamania bliższego końca kości udowej u osób starszych jest zwiększone o 43% w porównaniu z okresem poprzedzającym terapię hipotensyjną. Rozpoczynając takie leczenie u osób starszych, należy zachować szczególną ostrożność.

 

Bezrobocie to też czynnik ryzyka zawału mięśnia sercowego

• prospektywne badanie kohortowe • n=13 451 osób obserwowanych w latach 1997-2010 (165 169 pacjentolat)

Dupre ME, George LK, Liu G, et al. The Cumulative Effect of Unemployment on Risks for Acute Myocardial Infarction. Arch Intern Med 2012;172(22):1731-7.

Wiadomo, że stres jest czynnikiem ryzyka chorób układu krążenia, w tym zawału mięśnia sercowego, a bezrobocie jednym z silniejszych czynników stresogennych. Związek pomiędzy bezrobociem a zawałem mięśnia sercowego był jednak nieudokumentowany. Przeprowadzono badanie, w którym oceniano częstość zawałów mięśnia sercowego w grupach o różnym przebiegu zatrudnienia. W chwili rozpoczęcia badania bezrobotni stanowili 14,0% jego uczestników, w czasie jego trwania 69,7% osób przynajmniej raz straciło pracę, a 35,1% pozostawało bez niej przez pewien czas. Surowe dane wskazywały, że swoista dla wieku częstość zawałów mięśnia sercowego w grupach różniących się statusem zatrudnienia jest różna. Analiza wielu zmiennych potwierdziła, że bezrobocie istotnie zwiększa ryzyko zawału (HR 1,35; 95% CI: 1,10-1,66), a zagrożenie jest tym większe, im więcej razy traci się pracę (HR 1,22 dla jednej utraty pracy i 1,63 dla zwolnienia czterokrotnego w porównaniu z brakiem utraty pracy). Szczególnie zwiększone ryzyko (HR 1,27) występowało w pierwszym roku bezrobocia, później już nie. Wyniki pozostawały statystycznie istotne nawet po skorygowaniu względem wielu klinicznych, socjoekonomicznych i behawioralnych czynników ryzyka.

 

 

U chorych na cukrzycę typu 2 operacje bariatryczne zmniejszają ryzyko zawału mięśnia sercowego

• badanie prospektywne z grupą kontrolną • analiza post hoc • n=607

Romeo S, Maglio C, Burza MA, et al. Cardiovascular Events After Bariatric Surgery in Obese Subjects With Type 2 Diabetes. Diabetes Care 2012;35(12):2613-7.

Analizie poddano wyniki leczenia uczestników badania Swedish Obese Subjects (SOS), którzy w czasie jego rozpoczęcia mieli rozpoznaną cukrzycę typu 2. Średni czas obserwacji wynosił 13,3 roku. U chorych poddanych operacjom bariatrycznym rzadziej dochodziło do zawału mięśnia sercowego niż u pacjentów z grupy kontrolnej (HR 0,56; p=0,025), ale równie często występował u nich udar mózgu. Wpływ zabiegów na ryzyko zawału był tym większy, im większe było wyjściowe stężenie cholesterolu i triglicerydów.

 

 

Hormony tarczycy a ryzyko migotania przedsionków

• populacyjne badanie kohortowe o zasięgu narodowym • n=586 460

Selmer C, Olesen JB, Hansen ML, et al. The spectrum of thyroid disease and risk of new onset atrial fibrillation: a large population cohort study. BMJ 2012;345:e789.

Analiza duńskich rejestrów medycznych z lat 2000-2010 dostarczyła nowych danych na temat związku między chorobami tarczycy a nowo rozpoznanym migotaniem przedsionków. Spośród ponad pół miliona pacjentów lekarzy rodzinnych, u których badano czynność tarczycy, 96% było w eutyreozie, 0,3% miało jawną, a 0,7% utajoną niedoczynność tarczycy. Utajoną nadczynność tarczycy rozpoznano u 1,0% badanych, a jawną u 0,7% z nich. Ryzyko migotania przedsionków rosło wraz ze zmniejszaniem się stężenia TSH. Wskaźnik zachorowalności w odniesieniu do osób w eutyreozie (TSH 0,4-5,0 mj.m./l) wynosił: 1,12 dla osób z wysoką prawidłową czynnością tarczycy (TSH 0,2-0,4 mj.m./l), 1,16 dla subklinicznej nadczynności tarczycy z obniżonym stężeniem TSH (0,1-0,2 mj.m./l), 1,41 dla subklinicznej nadczynności tarczycy z zahamowanym wydzielaniem TSH (<0,1 mj.m./l). Niedoczynność tarczycy, zarówno jawna, jak i subkliniczna, łączyły się natomiast ze zmniejszonym ryzykiem migotania przedsionków. Należy więc zwracać szczególną uwagę na ryzyko migotania przedsionków nie tylko u pacjentów z nadczynnością tarczycy, ale nawet u tych z wysoką, ale jeszcze prawidłową czynnością gruczołu.

 

Migotanie przedsionków: kontrola rytmu czy częstości skurczów

• kohortowe badanie obserwacyjne • n=57 518

Tsadok MA, Jackevicius CA, Essebag V, et al. Rhythm Versus Rate Control Therapy and Subsequent Stroke or Transient Ischemic Attack in Patients With Atrial Fibrillation. Circulation 2012;126:2680-7.

Z wcześniejszych badań wiadomo, że wybór jednej ze strategii leczenia migotania przedsionków (kontroli rytmu albo kontroli częstości skurczów) nie wpływa na przeżycie. W przeprowadzonym na podstawie danych z rejestrów medycznych z Quebecu badaniu wykazano jednak, że przyjęcie strategii kontroli rytmu w porównaniu z kontrolą częstości skurczów zmniejsza ryzyko udaru mózgu i przemijającego ataku niedokrwiennego (częstość 1,74 vs 2,49 na 100 pacjentolat; p <0,001; HR 0,8). Zmniejszenie ryzyka było tym większe, im większe ryzyko udaru w skali CHADS₂.

 

Jak długo stosować podwójne leczenie antyagregacyjne po PCI?

• metaanaliza badań z randomizacją • n=8231

Cassese S, Byrne RA, Tada T, et al. Clinical impact of extended dual antiplatelet therapy after percutaneous coronary interventions in the drug-eluting stent era: a meta-analysis of randomized trials. Eur Heart J 2012;33(24):3078-87.

Wydłużanie czasu podwójnego leczenia antyagregacyjnego po przezskórnej interwencji wieńcowej może zwiększać ryzyko krwawień bez zmniejszenia ryzyka incydentów niedokrwiennych. Wyniki te wymagają potwierdzenia w trwających już dużych próbach klinicznych.

Nie każdy sposób zmniejszenia stężenia LDL-C jest korzystny

• badanie z randomizacją i podwójnie ślepą próbą • analiza post hoc • n=159

Taylor AJ, Villines TC, Stanek EJ. Paradoxical progression of atherosclerosis related to low-density lipoprotein reduction and exposure to ezetimibe. Eur Heart J 2012;33(23):2939-45.

U osób z chorobą wieńcową lub wysokim jej ryzykiem dodanie ezetymibu do leczenia statyną prowadzi do zwiększenia grubości warstwy intima-media w tętnicach szyjnych (co jest odzwierciedleniem progresji miażdżycy) pomimo zmniejszenia stężenia LDL-C. Nasilenie zmian w tętnicach szyjnych paradoksalnie było tym większe, im większa była redukcja stężenia LDL-C i im większa kumulatywna dawka ezetymibu.

 

Czy BNP poprawi możliwości leczenia niewydolności serca?

• badanie z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną • badanie pilotażowe • n=40

Chen HH, Glockner JF, Schirger JA, et al. Novel Protein Therapeutics for Systolic Heart Failure Chronic Subcutaneous B-Type Natriuretic Peptide. J Am Coll Cardiol 2012;60(22): 2305-12.

Peptyd natriuretyczny typu B (BNP) jest sercowym hormonem rozszerzającym naczynia, zwiększającym wydalanie sodu, hamującym układ renina-angiotensyna i zwiększającym relaksację miokardium. W badaniach na zwierzęcym modelu niewydolności serca wykazano poprawę czynności układu krążenia po podskórnym stosowaniu BNP, co dało podstawę do wypróbowania takiej terapii u ludzi. Do badania włączano chorych z II lub III° niewydolności serca wg NYHA i frakcją wyrzutową lewej komory <35%. Pacjentom podawano BNP w dawce 10 μg/kg podskórnie dwa razy dziennie lub placebo przez 8 tygodni. Pierwszorzędowymi parametrami oceny końcowej były objętość i masa lewej komory oceniane w MRI. Zastosowanie BNP spowodowało większą niż placebo redukcję skurczowej i rozkurczowej objętości lewej komory oraz jej masy, czyli poprawę parametrów remodelingu lewej komory. Obserwowano także poprawę wyników w skali Minnesota Living with Heart Failure, ciśnienia napełniania lewej komory i zmniejszenie wskaźnika objętości lewego przedsionka oraz utrzymanie czynności nerek (dla wszystkich parametrów p <0,05 vs placebo). BNP jest więc obiecującą opcją leczenia niewydolności serca, która być może spowolni postęp choroby, ale wdrożenie takiej terapii do rutynowej praktyki wymaga dalszych badań.

 

 

Długookresowe wyniki stosowania PCI u starszych pacjentów z cukrzycą

• kohortowe badanie obserwacyjne • n=405 679 pacjentów, którzy przebyli PCI w latach 2004-2008

Hillegass WB, Patel MR, Klein LW, et al. Long-Term Outcomes of Older Diabetic Patients After Percutaneous Coronary Stenting in the United States. J Am Coll Cardiol 2012;60(22):2280-9.

Spośród pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) w USA (rejestr Medicare) aż 1/3 stanowili chorzy na cukrzycę, a prawie 1/3 z nich była leczona insuliną. W ciągu 18,4 miesiąca obserwacji (mediana) chorzy na cukrzycę w porównaniu z osobami bez tej choroby byli silniej zagrożeni zgonem (HR dla leczonych insuliną lub nie wynosił odpowiednio 1,91 i 1,29) oraz zawałem mięśnia sercowego (HR 1,87 i 1,29). Wśród chorych na cukrzycę obserwowano także zwiększone ryzyko dodatkowych procedur rewaskularyzacyjnych, hospitalizacji i krwawień. Zastosowanie stentu uwalniającego lek (DES) zamiast niepowlekanego wiązało się z mniejszym ryzykiem zgonu u wszystkich chorych na cukrzycę, ale ryzyko zawału mięśnia sercowego było w takim przypadku mniejsze tylko u leczonych insuliną.

 

 

Zmiany antybiotykooporności Helicobacter pylori

• badanie prospektywne • modelowanie matematyczne • n=2204

Megraud F, Coenen S, Versporten A, et al. Helicobacter pylori resistance to antibiotics in Europe and its relationship to antibiotic consumption. Gut 2013;62:34-42.

Antybiotykooporność jest głównym powodem niepowodzeń eradykacji zakażenia H. pylori. Celem badania była ocena antybiotykooporności H. pylori w 18 krajach europejskich (dane z lat 2008-2009) i powiązanie jej z częstością stosowania poszczególnych antybiotyków w podstawowej opiece zdrowotnej (w latach 2001-2008). Częstość oporności na klarytromycynę wynosiła 17,5%, na lewofloksacynę 14,1%, a na metronidazol 34,9%. Oporność na klarytromycynę była znacząco wyższa w krajach Europy Środkowej, Zachodniej i Południowej (>20%) niż Północnej (<10%). Istotną korelację pomiędzy ilością stosowanego w POZ leku a opornością H. pylori stwierdzono dla fluorochinolonów ogółem i lewofloksacyny oraz dla długodziałających makrolidów i klarytromycyny. Ze względu na wzrost antybiotykooporności klarytromycyna w wielu krajach nie powinna być stosowana w empirycznej terapii zakażenia H. pylori. W przewidywaniu oporności H. pylori może pomóc wiedza o częstości stosowania makrolidów i fluorochinolonów.

 

Antagoniści układu renina-angiotensyna zmniejszają umieralność chorych na niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową

• populacyjne badanie prospektywne • n=41 791

Lund LH, Benson L, Dahlström U, et al. Association Between Use of Renin-Angiotensin System Antagonists and Mortality in Patients With Heart Failure and Preserved Ejection Fraction. JAMA 2012;308(20):2108-17.

Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory jest równie częsta i niebezpieczna, co jej odmiana z obniżoną frakcją wyrzutową. Próby kliniczne przeprowadzone z randomizacją nad skutecznością inhibitorów ACE i sartanów w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową nie osiągnęły znamienności statystycznej dla parametrów przeżycia, ale ich wyniki mogły być wypaczone przez niewłaściwy dobór pacjentów. Takiego błędu pozbawione są badania populacyjne. W analizie danych szwedzkiego rejestru (Swedish Heart Failure Registry) wykazano, że stosowanie antagonistów układu renina-angiotensyna (inhibitorów ACE lub sartanów) u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową istotnie zmniejsza umieralność ze wszystkich przyczyn. Zmniejszenie ryzyka zgonu zależało od stosowania się pacjentów do zaleceń i było wyższe dla osób, które przyjęły co najmniej 50% zaleconej dawki (HR w porównaniu z nieleczonymi 0,85; p <0,001), niż dla tych, które zażyły mniej niż 50% zaleconej dawki (HR w porównaniu z nieleczonymi 0,94; p=0,14).

 

Leki hipotensyjne w zapobieganiu cukrzycowej chorobie nerek

• przegląd systematyczny • metaanaliza • n=61 264

Lv J, Perkovic V, Foote CV, et al. Antihypertensive agents for preventing diabetic kidney disease. Cochrane Database of Systematic Reviews 2012, Issue 12. Art. No.: CD004136; doi: 10.1002/14651858.CD004136.pub3.

U chorych na cukrzycę inhibitory ACE porównywane z placebo i antagonistami wapnia zapobiegają chorobie nerek (mikro- i makroalbuminurii) niezależnie od tego, czy stwierdza się u nich nadciśnienie tętnicze czy nie (RR w odniesieniu do placebo 0,71; w porównaniu z antagonistami wapnia RR 0,60). Leki z tej grupy w porównaniu z placebo zmniejszają też ryzyko zgonu (RR 0,84). Podobnego efektu nie wykazano dla sartanów, ale analiza metodą metaregresji sugerowała możliwość odniesienia korzyści z takiego leczenia przez pacjentów z wysokim ryzykiem choroby nerek.

 

 

EMEA rekomenduje rejestrację nowego leku dla uzależnionych od alkoholu

www.ema.europa.eu

European Medicines Agency (EMEA) zarekomendowała rejestrację leku wspomagającego zmniejszenie konsumpcji alkoholu u osób uzależnionych, którego substancją czynną jest nalmefen, antagonista receptorów opioidowych. Lek zalecany jest mężczyznom i kobietom spożywającym odpowiednio >60 g lub >40 g alkoholu dziennie, u których nie występują fizyczne objawy odstawienne i którzy nie wymagają pilnej detoksykacji. Zaleca się, aby lek przepisywać pacjentom, którzy mają stałe wsparcie psychologiczne nastawione na wytrwanie w terapii i ograniczenie spożycia alkoholu.

 

Kobieto, rzuć palenie przed czterdziestką!

• prospektywne badanie obserwacyjne • n=1,2 mln kobiet

Pirie K, Peto R, Reeve GK, et al. The 21st century hazards of smoking and benefits of stopping: a prospective study of one million women in the UK. The Lancet. Published online 27 October 2012; doi:10.1016/S0140-6736(12)61720-6.

W Wielkiej Brytanii wśród palących kobiet 2/3 zgonów w 6., 7. i 8. dekadzie życia spowodowanych jest przez choroby odtytoniowe. Palące kobiety tracą średnio 10 lat życia. Zaprzestanie palenia przed 40. r.ż. zapobiega ponad 90% zgonów związanych z paleniem, a przed 30. – nawet 97%.

 

Wpływ domowych środków czystości w sprayu na astmę

• analiza danych badania epidemiologicznego • n=683 uczestniczki badania EGEA (Epidemiological Study on the Genetics and Environment of Asthma)

Le Moual N, Varraso R, Siroux V, et al. Domestic use of cleaning sprays and asthma activity in females. ERJ 2012;40(6):1381-9.

Częste używanie domowych środków czystości w sprayu pozytywnie koreluje z występowaniem astmy, nasileniem jej objawów i źle kontrolowaną astmą u kobiet.