Słowo wstępne

świadczeniodawca przekazuje miesięczne zestawienie obecności osób wykonujących zawody medyczne”. Rozporządzenie to wymusza postawienie przy wejściu do każdego szpitala bramek, które będą odnotowywały wejście i wyjście każdego lekarza. Choć cel tego rozporządzenia może jest słuszny, to sposób osiągnięcia tego celu kojarzy się z dystopią, czyli gatunkiem literackim i filmowym przedstawiającym wizję społeczeństwa skrajnie złego – zwykle totalitarnego, opresyjnego lub upadłego (https://creatioverborum.pl/dystopia/).

Czy wprowadzenie bramek dla lekarzy nie kłóci się z podstawą zawodu lekarza, która polega na zaufaniu?

Art. 13 Kodeksu etyki lekarskiej (KEL) w punkcie 2 brzmi: „Relacje między lekarzem a pacjentem opierają się na ich wzajemnym szacunku i zaufaniu z poszanowaniem prawa pacjenta do wyboru lekarza”. Z kolei w art. 1 KEL w punkcie 3 czytamy: „Naruszeniem godności zawodu jest postępowanie lekarza, które podważa zaufanie do zawodu”. Słowo „zaufanie” pojawia się jeszcze 3 razy w Kodeksie etyki lekarskiej.

Wiem, że w ostatnim czasie naświetlano przykłady zachowań lekarzy, które podważały zaufanie do zawodu. Wiem, że z zaufaniem jest jak z kroplą krwi na białym fartuchu. Mimo że zajmuje ona tylko niewielki procent powierzchni fartucha, to trudno powiedzieć, że jest on czysty. Ale czy warto zrezygnować z zaufania jako podstawy naszego zawodu? Czy ścisły nadzór nie zniszczy tej podstawy? Czy będąc pod ścisłym nadzorem nie zaczniemy w głupi sposób szukać dziur w płocie, co będzie miało negatywny wpływ na zaufanie do naszego zawodu? A co z diag­nozowaniem i leczeniem chorych? Czy te procedury też przestaną opierać się na zaufaniu i staną się przedmiotem ścisłego nadzoru? Czy rzeczywiście nadzór jest lepszy od zaufania?

W obecnym numerze „Medycyny po Dyplomie” polecam artykuł „Atypowe infekcje płuc: nowe podejście diagnostyczno-terapeutyczne”. Zapoznanie się z nim pomoże nam w diagnostyce i leczeniu zapalenia płuc u naszych chorych.