Czy intensywne ćwiczenia fizyczne mają wpływ neuroprotekcyjny w chorobie Parkinsona?

Podobnie aktywność fizyczna poprawia funkcje poznawcze u zwierząt, nasilając procesy neuroplastyczności i ekspresję czynnika neurotroficznego. Z kolei unieruchomienie dawało w modelach zwierzęcych przeciwny skutek. Wydaje się, że niektóre korzystne następstwa ćwiczeń fizycznych są związane z czynnikiem neurotroficznym pochodzenia mózgowego (BDNF). Na przykład u ludzi wysiłek fizyczny powoduje wzrost stężenia BDNF w surowicy, a wiadomo, że przenika on przez barierę krew-mózg. Duże badania prospektywne wykazały, że ryzyko PD jest istotnie mniejsze wśród osób, które w wieku średnim uprawiały sport. Nie przeprowadzono do tej pory badań dotyczących wpływu ćwiczeń fizycznych na ryzyko rozwoju otępienia w PD, jednak wykazano, że u pacjentów z PD wysiłek fizyczny wywiera korzystny wpływ na procesy poznawcze. Ogólnie, wysiłek fizyczny i dobra kondycja fizyczna u osób w podeszłym wieku przekładają się na lepszy stan funkcji poznawczych, a aktywność fizyczna u osób w średnim wieku zmniejsza ryzyko wystąpienia zarówno otępienia, jak i łagodnych zaburzeń poznawczych w późniejszych latach. Liczne badania z udziałem osób starszych z otępieniem i bez zaburzeń poznawczych wykazały związek między regularnym wysiłkiem fizycznym a zwiększoną objętością istoty szarej. Powyższe odkrycia mają istotne implikacje dla codziennej praktyki klinicznej lekarzy zajmujących się chorymi z PD. 1. Należy zalecać chorym systematyczny intensywny wysiłek fizyczny i dbałość o dobrą kondycję fizyczną. 2. Programy rehabilitacyjne w PD powinny obejmować ustrukturalizowane, etapowe zestawy ćwiczeń oraz wytyczne dla pacjentów, którzy nie uprawiali wcześniej sportu. 3. Terapia lewodopą i innymi lekami dopaminergicznymi powinna umożliwiać osiągnięcie maksymalnej formy fizycznej i motywować pacjentów do utrzymywania odpowiedniej kondycji.

Choroba Parkinsona (PD) ma charakter postępujący. Mimo że uwaga badaczy koncentruje się przede wszystkim na dopaminergicznym szlaku prążkowiowo-czarnym, to podłożem ciężkiej niesprawności w PD jest ostatecznie szerzenie się patologii na inne, niezwiązane z dopaminą, obwody neuronalne. Konieczność umieszczenia osoby chorej w domu opieki wynika zazwyczaj z zaburzeń poznawczych lub otępienia, lub niezwiązanych z układem dopaminergicznym zaburzeń ruchowych, szczególnie opornych na działanie lewodopy zaburzeń równowagi i zaburzeń chodu.