Streszczenie
Słowa kluczowe
zieleń indocyjaninowa, witrektomia przez część płaską ciała rzęskowego, fototoksyczność, neuropatia nerwu wzrokowego, pozostawienie perfluorokarbonu, retinotoksyczność, mroczek, olej silikonowy, ubytek pola widzenia
Wprowadzenie
Dzięki postępom w technice chirurgicznej i doskonaleniu narzędzi chirurdzy witreoretinalni są coraz lepiej przygotowani do leczenia zaburzeń tylnego odcinka oka. U chorych z ostrym odwarstwieniem siatkówki obejmującym plamkę prawdopodobieństwo osiągnięcia ostatecznej ostrości wzroku lepszej niż 20/50 wynosi około 60%. Chorzy z otworami w plamce, które wcześniej nie poddawały się leczeniu, obecnie mają około 90-procentową szansę na zamknięcie otworu anatomicznego i 60-procentową szansę na uzyskanie końcowej ostrości wzroku po operacji lepszej niż 20/50.
Skuteczność leczenia zwiększa oczekiwania lekarzy i chorych na poprawę czynnościowych i anatomicznych wyników operacji witreoretinalnych. Coraz większą uwagę przywiązuje się też do okoliczności, w których nie osiągnięto zamierzonego wyniku. Jedną z oczywistych przyczyn może być ciężki przebieg lub przewlekły charakter zaburzeń siatkówki, takich jak odwarstwienia siatkówki obejmujące plamkę, przewlekły otwór plamki, przebyte zapalenie wnętrza gałki ocznej lub uszkodzenia pourazowe. Niekiedy jednak staranna ocena ani gruntowne badanie nie wyjaśniają w pełni utraty wzroku po operacji witreoretinalnej, która nastąpiła mimo dobrego anatomicznego wyniku zabiegu. Poniżej omówiono potencjalne przyczyny niespodziewanej utraty wzroku, przeanalizowano najważniejsze doniesienia poświęcone temu zagadnieniu i rozważono metody zapobiegania temu powikłaniu. Nie uwzględniono znanych i łatwo rozpoznawanych przyczyn utraty wzroku po operacji, takich jak zaćma, jaskra, zwyrodnienia rogówki, krwotok doszklistkowy i ostre pooperacyjne zapalenie wnętrza gałki ocznej.
Dodaj do ulubionych