Przerzuty do błony naczyniowej – aktualne poglądy na diagnostykę i leczenie

Wprowadzenie i zagadnienia ogólne

Pierwsze doniesienia dotyczące przerzutów do oczodołu i gałki ocznej pochodzą z 1864 i 1872 r. Ich autorami byli odpowiednio Horner i Perl. Przez dziesiątki lat uważano guzy przerzutowe do gałki ocznej za zmiany rzadko występujące. Przełom nastąpił w latach 70. ubiegłego stulecia, kiedy to Bloch i Gartner na podstawie pośmiertnych badań gałek ocznych przeprowadzonych u 230 zmarłych z powodu rozsianej choroby nowotworowej o znanej lokalizacji ogniska pierwotnego stwierdzili u 12% z nich przerzuty do błony naczyniowej.
Obecnie szacuje się, że od 8 do 10% chorych na rozsiany nowotwór ma przerzuty do błony naczyniowej. Są to najczęstsze wewnątrzgałkowe zmiany złośliwe. Ocenia się,że 85-96% przerzutów lokalizuje się w naczyniówce, 0-9%w tęczówce, a 0-2% obejmuje ciało rzęskowe.
Przerzuty do gałki ocznej mogą wystąpić w każdym wieku, ale najczęściej pojawiają się w grupie chorych w wieku średnim lub podeszłym (średnia wieku 51-59 lat). Co ciekawe, guzy przerzutowe występują częściej u kobiet (w 70-85% przypadków), w stosunku 2,4:1 w porównaniu z częstością powstawania takich przerzutów u mężczyzn.
Guzy przerzutowe najczęściej występują pojedynczo i jednostronnie. Zmiany wieloogniskowe opisywano w 29-35% przypadków, natomiast z obustronne w 21-50% przypadków.