Wyniki przedniej głębokiej keratoplastyki warstwowej z zastosowaniem techniki big-bubble w różnych chorobach rogówki

Wyniki
Błonę Descemeta skutecznie odsłonięto w 25 oczach (80,6%) z zaawansowanym stożkiem rogówki, 11 (73,3%) po oparzeniach chemicznych lub termicznych, 20 (71,4%) z dystrofią rogówki, 21 (70%) z blizną rogówki po zakażeniu wirusem opryszczki (herpes simplex virus, HSV), 4 (36,4%) z umiarkowanym stożkiem rogówki i 5 (31,3%) z blizną rogówki po zakażeniu bakteryjnym (p <0,05). Między 4 a 7 miesiącem po operacji w 24 oczach (23,8%) nastąpiło rozluźnienie szwów. Odrzut nabłonkowy stwierdzono w 2 oczach, a odrzucenie śródmiąższowe w 5. Po roku w oczach z blizną po zakażeniu HSV i z dystrofią rogówki nastąpiła poprawa BSCVA w porównaniu z wartością BSCVA w oczach ze stożkiem rogówki (p <0,05), ale po okresie obserwacji trwającym średnio 21,4 miesiąca nie stwierdzano już różnic (p <0,05). Po 18 i 24 miesiącach u chorych z odrzuceniem śródmiąższowym ECD była mniejsza niż u chorych, u których odrzut nie nastąpił (p <0,05). Podczas wszystkich wizyt kontrolnych po 6 miesiącach obserwacji u chorych poddanych wielokrotnym zabiegom wstrzyknięcia powietrza ECD była mniejsza niż po wstrzyknięciu pojedynczym (p <0,05).

Podsumowanie
W różnych chorobach rogówki metodą big-bubble uzyskuje się odsłonięcie błony Descemeta z różną częstością. Zarówno odrzucenie śródmiąższowe, jak i wykonywanie dodatkowych zabiegów mogą szkodliwie wpływać na śródbłonek rogówki.

Przednią głęboką warstwową keratoplastykę (DALK) zaproponowano jako alternatywną dla keratoplastyki drążącej (penetrating keratoplasty, PK) metodę leczenia chorych na rozmaite schorzenia rogówki, w przebiegu których nie doszło do uszkodzenia śródbłonka rogówki. Główną zaletą DALK jest zachowanie śródbłonka oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia reakcji immunologicznych i utraty przeszczepu. Trzeba jednak dodać, że próba oddzielenia błony Descemeta może być powikłana jej perforacją, która prowadzi niekiedy do PK lub gromadzenia się płynu cieczy wodnistej w podwójnej komorze przedniej na płaszczyźnie zetknięcia się tkanek biorcy i dawcy, co powoduje przymglenie istoty właściwej rogówki.
Anwar i Teichmann zaproponowali technikę big-bubble, umożliwiającą chirurgom uzyskanie bezpiecznej i bezpośredniej powierzchni, której zaletą jest skrócenie czasu trwania operacji, zmniejszenie ryzyka perforacji oraz uwidocznienie gładkiej, równej powierzchni o doskonałej jakości optycznej.