Streszczenie
Metody leczenia o działaniu ukierunkowanym przeciw czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyń (vascular endothelial growth factor, VEGF) są powszechnie wykorzystywane u osób dotkniętych chorobami neowaskularnymi oczu. Dzięki działaniu hamującemu powstawanie nowych naczyń i włóknienie, przeciwciała ukierunkowane przeciw VEGF wprowadzono do postępowania uzupełniającego konwencjonalne leczenie u chorych na jaskrę.
Bewacyzumab jest pełnocząsteczkowym humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym klasy IgG1 o działaniu ukierunkowanym przeciw wszystkim izoformom VEGF-A, a ranibizumab jest fragmentem wiążącym antygen (antigen-binding fragment, Fab) opracowanym dostosowania w okulistyce, cechującym się w pełni rozwiniętym powinowactwem, pozwalającym na przyłączanie się do wszystkich izoform VEGF. Oba te przeciwciała anty-VEGF są stosowane poza wskazaniami rejestracyjnymi u chorych na jaskrę neowaskularną (neovascular glaucoma, NVG) w celu spowodowania cofnięcia się lub zahamowania neowaskularyzacji tęczówki i kąta tęczówkowo-rogówkowego oraz u osób poddawanych zabiegom filtracyjnym w celu modulowania gojenia się rany po operacji.
W niniejszym artykule przedstawiono wyniki badań przedklinicznych i klinicznych oceniających zastosowanie bewacyzumabu i ranibizumabu poza wskazaniami rejestracyjnymi, które pozwolą na opracowanie wytycznych wykorzystywania tych leków w praktyce klinicznej.
Aflibercept jest białkiem fuzyjnym i inhibitorem VEGF. Zaprojektowano go, by wiązał się z VEGF-A, EGF-B i łożyskowym czynnikiem wzrostu, po czym zarejestrowano w Stanach Zjednoczonych do leczenia chorych z wysiękowym zwyrodnieniem plamki żółtej oraz chorych na raka jelita grubego z przerzutami. Dotychczas nie opublikowano jednak wyników żadnego z badań oceniających stosowanie afliberceptu u chorych na jaskrę.
Dodaj do ulubionych