Streszczenie
OSTATNIE ODKRYCIA
Autorzy skupili się na najnowszych danych dotyczących łagodzenia najczęstszych objawów występujących u chorych na nowotwory mózgu. Omówiono też złożoność działań paliatywnych, jakie powinny być podejmowane u chorych w końcowej fazie życia.
PODSUMOWANIE
W ostatnich latach nastąpił pewien postęp w leczeniu chorych na nowotwory mózgu. Niemniej jednak pozostaje jeszcze wiele do zrobienia, zwłaszcza w ramach szkolenia w zakresie postępowania wspomagającego i działań podejmowanych u schyłku życia chorych.
SŁOWA KLUCZOWE
nowotwory mózgu, schyłkowy okres życia, glejaki złośliwe, neuroonkologia, leczenie wspomagające
WPROWADZENIE
Mimo agresywnego leczenia kojarzącego chirurgię, radioterapię i chemioterapię rokowanie chorych na pierwotne lub wtórne nowotwory mózgu nadal jest złe. Mediana czasu przeżycia chorych na glejaki wielopostaciowe wynosi 12-15 miesięcy, a chorych na gwiaździaki anaplastyczne od 2 do 5 lat. Niezależne od trwających badań, dotyczących opracowania skuteczniejszych metod leczenia przyczynowego, ważną rolę w postępowaniu z chorymi na guzy mózgu odgrywa leczenie wspomagające, mające na celu zwalczanie objawów i działań niepożądanych bezpośrednio lub pośrednio powodowanych przez nowotwór. Działania wspomagające stosowane w tej grupie chorych dotyczą tak ważnych problemów, jak: obrzęk mózgu wokół ogniska nowotworu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (venous thromboembolism, VTE), napady drgawkowe, rehabilitacja, depresja, zakażenia oportunistyczne, wsparcie psychologiczne, zasady porozumiewania się oraz zagadnienia związane ze schyłkowym okresem życia (end-of-life, EoL) w aspekcie podejmowania decyzji terapeutycznych. Niestety, dotychczas tego typu zagadnieniom dedykowano stosunkowo niewiele badań, zatem trudno określić ostateczne wytyczne codo postępowania. Autorzy niniejszego artykułu przedstawiają najnowsze dane, które w przyszłości mogą się stać podstawą opracowania zaleceń rekomendowanych w praktyce klinicznej.
Dodaj do ulubionych