Streszczenie
OSTATNIE ODKRYCIA
Za postać raka piersi potencjalnie wrażliwego na hormonoterapię ostatecznie uznano nowotwór, w którym w co najmniej 1% komórek inwazyjnych występuje ekspresja receptorów estrogenowych. Ilościowa ocena receptorów estrogenowych, progesteronowych (progesterone receptors, PgR), a także wskaźnik proliferacyjny Ki-67, mogą ułatwić dobór chorych na raka z ekspresją receptorów estrogenowych i pozbawionego ekspresji HER2, które mogą uniknąć uzupełnienia hormonoterapii chemioterapią lub odniosą korzyść dzięki chemioterapii. Wydano zalecenia dotyczące optymalnych metod oceny receptorów estrogenowych i PgR, mających służyć pomocą patologom w dokładnej ocenie tych markerów. Nastąpił też postęp w wyłanianiu chorych mających wskazania do leczenia ukierunkowanego przeciw HER2, a także w przewidywaniu odpowiedzi na trastuzumab.
PODSUMOWANIE
Tradycyjne markery molekularne odgrywają istotną rolę w doborze chorych do leczenia systemowego. Ich przydatność w przewidywaniu odpowiedzi na różne metody leczenia jest jednak ograniczona, zwłaszcza jeśli poszczególne markery ocenia się odrębnie.
SŁOWA KLUCZOWE
rak piersi, biologiczne markery przepowiadające, tamoksyfen, trastuzumab, dobór leczenia
WPROWADZENIE
W 2009 r. uczestnicy dyskusji panelowej zespołu ekspertów w St. Gallen podkreślili znaczenie tradycyjnych markerów molekularnych w doborze leczenia systemowego u chorych na raka piersi. W zależności od ekspresji lub braku ekspresji receptorów estrogenowych i HER2 w komórkach nowotworu można rozpatrywać różne strategie terapeutyczne, w tym hormonoterapię wyłączną (u chorych na raka z ekspresją receptorów estrogenowych i pozbawionego ekspresji HER2) lub skojarzoną z chemioterapią, wyłączną chemioterapię (u chorych na raka pozbawionego ekspresji receptorów estrogenowych i HER2), a także trastuzumab i chemioterapię w połączeniu lub bez hormonoterapii u chorych na raka z ekspresją HER2. Szczególny nacisk położono na zdefiniowanie grupy chorych, którym należałoby zaproponować skojarzenie hormonoterapii i chemioterapii z powodu raka z wykazaną ekspresją receptorów estrogenowych, a pozbawionego ekspresji HER2. W celu rozwiązania tego problemu uczestnicy spotkania zaproponowali uwzględnienie wielu czynników klinicznych i patomorfologicznych, takich jak ilościowa ocena receptorów estrogenowych i progesteronowych (PgR) oraz wskaźnika proliferacyjnego Ki-67. Ekspresja receptorów estrogenowych i PgR w większym odsetku komórek nowotworu oraz niewielka wartość wskaźnika proliferacyjnego Ki-67 oznaczają względne wskazanie do odstępowania od chemioterapii u chorych, u których wielkość guza pierwotnego jest ograniczona (do 2 cm), stwierdza się stopień złośliwości G1 i nie występują przerzuty w węzłach chłonnych. Natomiast mniejsza ekspresja receptorów estrogenowych i PgR i duże wartości wskaźnika proliferacyjnego Ki-67 przemawiają za skojarzeniem hormonoterapii z chemioterapią. Nadal jednak brakuje jednoznacznych czynników przepowiadających odpowiedź terapeutyczną po zastosowaniu różnych metod leczenia. Jest to jedno z najważniejszych zagadnień, na które powinny odpowiedzieć obecne i przyszłe badania translacyjne.
Dodaj do ulubionych