Streszczenie
Świadome rozpoznawanie, czyli rozumienie sekwencji dźwięków odbywa się w ośrodkowym układzie nerwowym. Mowa ludzka jest właśnie tym najważniejszym dla człowieka wynikiem słyszenia dźwięków, ich analizy, przetworzenia, uświadomienia oraz ekspresji. Zaburzenia na poziomie któregokolwiek z powyższych odcinków powodują problemy z komunikacją i ograniczają możliwości poznawcze. Badania prowadzone przez Instytut Fizjologii i Patologii Słuchu w latach 1995-2000 wykazały, że w Polsce zaburzenia słuchu występują u 2-4 noworodków na 1000, 4-6% przedszkolaków i aż 20% uczniów szkół podstawowych, gimnazjów i szkół średnich. Częstość występowania zaburzeń słuchu jest porównywalna z częstością wad wzroku. Istnieją różne sposoby wspomagania osób z trwałymi zaburzeniami słuchu. Należy do nich m.in. stosowanie wzmocnienia dźwięków za pomocą aparatów słuchowych czy implantów słuchowych ucha środkowego oraz implantów wszczepianych do ucha wewnętrznego (ślimakowych) lub na powierzchnię pnia mózgu (pniowych). Niestety, aparaty słuchowe nie są powszechnie akceptowane w społeczeństwie w przeciwieństwie do okularów. W tym przypadku dzieci nadal są jeszcze mniej tolerancyjne niż dorośli. Większą akceptację uzyskują implanty ślimakowe, które są jedyną szansą wyrwania dziecka ze świata ciszy i dania mu możliwości rozwoju mowy i języka. Tymczasem u progu nauki szkolnej dziecko powinno mieć bogate umiejętności komunikowania się językowego – pełną sprawność wymawiania wszystkich głosek języka polskiego, znaczną sprawność systemową (posługiwać się poprawnym, gramatycznym zdaniem, także złożonym) i pragmatyczną (wypowiedzi dziecka odpowiednio dopasowane do sytuacji mogą odnosić zamierzony skutek).
Dodaj do ulubionych