Aktywność fizyczna nie poprawia wyników leczenia cukrzycy typu 1 u młodzieży

PICO Pytanie: Czy czynniki dotyczące trybu życia znaj­dują przełożenie na kontrolę glikemiczną i zdrowie psychiczne młodzieży chorej na cukrzycę typu 1 i czy czynniki te tłumaczą różnice metabo­licznych wyników leczenia w różnych ośrodkach diabetologicznych? Rodzaj zagadnienia: Rokowanie Projekt badania: Przekrojowe, opisowe Hvidoere Study Group (HSG) on Childhood Dia­betes stanowiąca ogólnoświatowe konsorcjum diabetologów dziecięcych podjęła badania nad zagadnieniem, czy różnice w aktywności fi­zycznej lub siedzący tryby życia mogą tłumaczyć zmienność kontroli metabolicznej u młodzieży chorej na cukrzycę typu 1. Do udziału w badaniu, prowadzonym w 21 ośrodkach rozproszonych na kilku konty­nentach, zaproszono młodzież w wieku 11-18 lat chorą na cukrzycę typu 1 w wywiadzie, trwającą co najmniej rok. Oprócz standardowych danych klinicznych prowadzono u pacjentów bio­rących udział w badaniu ocenę jakości życia z wy­korzystaniem drukowanej wersji kwestionariusza Diabetes Quality of Life-Short Form (DQOL-SF). Oceniano stan psychiczny i samoocenę zdrowia badanych z wykorzystaniem zatwierdzone­go przez Światową Organizację Zdrowia kwestionariusza Health Behavior School-aged Children QuestionnaIre (HBSC, 2001). Pytania do­tyczyły liczby dni w ostatnim tygodniu, w których badany był umiarkowanie aktywny fizycznie przez ponad godzinę, liczby godzin spędzanych dziennie przed telewizorem, liczbę godzin prze­znaczanych na odrobienie pracy domowej oraz liczbę godzin spędzanych codziennie przed ekra­nem komputera. Podstawowym monitorowa­nym wskaźnikiem była wartość hemoglobiny A_1C (HbA_1C), której pomiar analizowano w jednym la­boratorium centralnym. Spośród 2269 chorych na cukrzycę typu 1, le­czonych insuliną, kwestionariusze wypełni­ły 2093 (92%) osoby, a u 89% przeprowadzono pomiar HbA_1C. Zarówno wiek chłopców, jak i dziewcząt, wynosił średnio 14,5±2,1 roku, z pompy insulinowej korzystało 15,9% chorych. Wskaźnik masy ciała (body mass index, BMI) u dziewcząt wynosił średnio 22,8±4,2, u chłop­ców 21,7±3,7. Nie wykazano korelacji tych wartości z HbA_1C ani dawkowaniem insuliny. Wartość HbA_1C wynosiła średnio 8,2± 1,5% (u chłopców 8,1±1,3%, u dziewcząt 8,3±1,5%) i była dodatnia, chociaż umiarkowaną korelację wykazano z wiekiem i czasem trwania cukrzycy. Stwierdzono, że u młodzieży pochodzącej z rodzin, w których występował problem niedostatecznej znajomości języka angielskiego, wartości HbA_1C były istotnie wy­ższe niż u pochodzących z rodzin, w których ta­kie problemy nie występowały. Starsi uczestnicy badania oraz dziewczęta wykazywali mniejszą aktywność fizyczną od pozo­stałych. Aktywność fizyczna nie wiązała się z lepszymi metabolicznymi wynikami leczenia (HbA_1C), z częstością występowania hipoglikemii, kwasicy ketonowej, ani z BMI. Miała jednak dodanie przełożenie na wszystkie wskaźniki zdro­wia psychicznego, w tym również na ogólną jakość życia. Między pacjentami poszczególnych ośrodków stwierdzono istotne różnice w zakresie aktywności fizycznej, oglądania telewizji, korzystania z gier komputerowych i czasu spędzonego nad pracą domową. Różnice te nie znajdowały jednak odzwierciedlenia w wynikach metabolicznych. Autorzy dochodzą do wniosku, że aktywność fizyczna jest silnie związana z samooceną zdrowia ogólnego i psychicznego, ale nie z kontrolą metaboliczną cukrzycy.