Streszczenie
Problem ten komplikuje jeszcze bardziej to, że pacjenci z dysfunkcjami seksualnymi często nie są chętni do omawiania tego zagadnienia z lekarzem. Jako główny powód unikania rozmowy na temat dysfunkcji seksualnych wymieniają obawę przed tym, że lekarz będzie bagatelizował ich problemy, czuł się niekomfortowo, omawiając kwestie seksualne, albo że skuteczne metody leczenia będą niedostępne. W ciągu ostatniej dekady dokonał się duży postęp w wiedzy o dysfunkcjach seksualnych. Lekarze lepiej rozumieją psychologiczne i somatyczne mechanizmy przyczyniające się do różnego rodzaju zaburzeń seksualnych. Skuteczne leczenie farmakologiczne dysfunkcji seksualnych u mężczyzn stało się powszechnie dostępne. Trwają badania nad opracowaniem porównywalnych metod leczenia dla kobiet. Biorąc pod uwagę dynamiczny rozwój w tej dziedzinie, a także dużą liczbę dotkniętych dysfunkcjami seksualnymi pacjentów byłoby dobrze, aby lekarze dobrze znali mechanizmy odpowiedzialne za dysfunkcje seksualne, zasady ich rozpoznawania i możliwe do zastosowania metody leczenia.
Wprowadzenie
Dysfunkcje seksualne charakteryzuje zaburzenie fizjologicznego cyklu reakcji seksualnej lub ból podczas stosunku. Są cztery grupy dysfunkcji seksualnych, zgodnie z podziałem zamieszczonym w DSM-IV. W artykule dokonano dogłębnego przeglądu jednej z czterech grup dysfunkcji seksualnych wyróżnionych w DSM-IV, tzn. zaburzeń seksualnych przebiegających z bólem. Zaburzenia seksualne przebiegające z bólem Sondażowe badanie populacyjne sugeruje, że ogólne rozpowszechnienie zaburzeń seksualnych przebiegających z bólem w ciągu całego życia wynosi między 17 a 19%. Zaburzenia seksualne przebiegające z bólem, zgodnie z definicją DSM-IV, dzielą się na pochwicę i dyspareunię (bolesność podczas stosunku). Do istotnych czynników ryzyka tych zaburzeń należy okres perimenopauzalny, postmenopauzalny, lęk, depresja, napaść na tle seksualnym w wywiadzie i zapalenie narządów miednicy mniejszej (pelvic inflammatory disease, PID). Ból może być zjawiskiem fizjologicznym w cyklu odpowiedzi seksualnej lub zjawiskiem patologicznym, wyzwalanym u kobiety podczas próby aktywności seksualnej. U zdrowej pacjentki uważa się, że oznaką pobudzenia jest nawilżenie pochwy, które zmniejsza dyskomfort podczas penetracji. Zakładając, że nie pojawia się wzbudzenie (tzn. nie dochodzi do nawilżenia pochwy, jak dzieje się to warunkach fizjologicznych wskutek przesiąkania płynów przez ścianę pochwy wtórnie do jej przekrwienia), kobieta odczuwa bolesność podczas penetracji (dyspareunia) i uczucie suchości. W innym przypadku, nawet przy wystarczającym nawilżeniu, może występować schorzenie przebiegające z bólem, które prowadzi do bolesności podczas aktywności seksualnej przy próbie penetracji.
Dodaj do ulubionych