Streszczenie
Działają one objawowo lub umożliwiają stabilizację zaburzeń poznawczych na okres od kilku miesięcy do kilku lat. Wydaje się zatem, że prewencja pierwotna w tej chorobie jest poszukiwanym „Świętym Graalem”, a opracowanie jej skutecznych metod mogłoby zmniejszyć zagrożenie chorobą. Jak dotąd nie jesteśmy w stanie kontrolować wszystkich czynników ryzyka choroby Alzheimera, możemy jednak ingerować w niektóre z nich. Udział różnych czynników w rozwoju otępienia zależy od osobniczej konstrukcji genetycznej, środowiska i stylu życia. Lekarze mogą więc zalecać pewne modyfikacje stylu życia polegające na regularnym uprawianiu sportu oraz angażowaniu się w aktywności społeczne i intelektualne. Pewien związek patogenetyczny z chorobą Alzheimera mają też przebyte urazy głowy, terapia hormonalna, depresja i ekspozycja na warunki środowiskowe. Prewencja pierwotna może ograniczyć wpływ możliwych czynników ryzyka choroby Alzheimera, opóźnić wiek wystąpienia choroby lub nawet jej zapobiec. Wstęp Choroba Alzheimera należy do chorób neurodegeneracyjnych. Powoduje ona postępującą i nieodwracalną utratę neuronów w różnych rejonach mózgu. Charakteryzuje się zaburzeniami pamięci oraz deficytami w jednej z innych domen poznawczych (afazja, apraksja, agnozja, funkcje wykonawcze). Jej objawy muszą powodować pogorszenie funkcjonowania w stosunku do stanu wyjściowego w zakresie upośledzającym codzienne funkcjonowanie i niezależność pacjentów. Zapadalność na chorobę Alzheimera waha się od 0,5 do około 4% na rok zależnie od wieku. Metaanaliza danych na temat rozpowszechnienia choroby Alzheimera sugeruje wzrost liczby chorych osób od 1% w grupie wiekowej od 65 do 69 r.ż., do 13-17% u osób od 85 do 89 roku życia i 24-31% w wieku 90-94 lat. Rozpowszechnienie otępienia, w tym choroby Alzheimera, na całym świecie szacowane jest na 24,3 miliony osób, z 4,6 miliona nowych przypadków rocznie. Szacuje się, że jeśli nie zostaną opracowane skuteczne metody interwencji, do 2050 roku liczba chorych zwiększy się czterokrotnie. Dostępne metody leczenia powodują zmniejszenie nasilenia objawów, lub częściej stabilizują narastanie zaburzeń poznawczych na okres od kilku miesięcy do kilku lat. Żadna z obecnie stosowanych metod terapii nie jest w stanie zapobiegać rozwojowi choroby Alzheimera, a tym samym zmniejszyć liczby nowych przypadków tej choroby. Wydaje się zatem, że w chorobie Alzheimera celem ostatecznym jest prewencja pierwotna. Na wystąpienie choroby Alzheimera może mieć wpływ wiele różnych czynników. Podczas gdy niektóre z nich są poza naszą kontrolą, w przypadku innych interwencja jest możliwa. Wpływ modyfikacji czynników ryzyka na rozwój otępienia u konkretnych osób, może prawdopodobnie zależeć od ich konstrukcji genetycznej, środowiska i stylu życia. Zarówno styl życia (jak regularne ćwiczenia fizyczne oraz angażowanie się w życie społeczne i aktywność intelektualna), jaki przebyte urazy głowy, stosowanie leków hormonalnych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), kofeina, depresja, wskaźnik masy ciała (BMI), czynniki oddziałujące we wczesnym okresie życia, przewlekłe choroby nerek i czynniki środowiskowe, mogą mieć wpływ na wystąpienie choroby Alzheimera.
Dodaj do ulubionych