Czy geny długowieczności zapobiegają otępieniu?

Wstęp

Najczęstsze dziedziczne postaci otępienia – rodzinna postać choroby Alzheimera i choroba Huntingtona – cechują się wczesnym początkiem objawów i dobrze scharakteryzowanym profilem genetycznym. Członkowie rodzin chorych osób mogą z prawie całkowitą pewnością poznać ryzyko wystąpienia u nich choroby dzięki testom genetycznym. Poszukiwania ryzyka genetycznego dla postaci o późnym początku okazały się jednak mieć niewielkie znaczenie kliniczne. Ponadto strategie farmakologiczne ukierunkowane na zwalczanie deficytu cholinergicznego, amyloidozy mózgowej i zwyrodnienia neurofibrylarnego – podstawowych zmian neuropatologicznych w chorobie Alzheimera – nie wykazały jak dotąd pewnego działania modyfikującego przebieg tej choroby. Brak przełomu w leczeniu spowodował intensywne poszukiwania możliwości zapobiegania chorobie Alzheimera. Ich skutkiem był konsensus NIH przedstawiony w dniach 26-28 kwietnia na konferencji Preventing Alzheimer’s Disease and Cognitive Decline. Czynniki ryzyka chorób naczyniowych są zwykle wskazywane również jako czynniki ryzyka choroby Alzheimera. Podobnie zdrowa dieta i styl życia są zalecane przez Towarzystwo Alzheimerowskie jako uzasadnione elementy zapobiegania rozwojowi otępienia. Wyniki badań dotyczących wyjątkowej długowieczności sugerują, że polimorfizm związany z transportem lipidów też może mieć działanie ochronne w chorobie Alzheimera.