Streszczenie
W artykule omówiono wyzwania kliniczne związane z leczeniem stanów pobudzenia w ośrodkach pomocy doraźnej. Idealny lek w doraźnej terapii pobudzonych pacjentów powinien być łatwy do podania w sposób niepowodujący dodatkowego urazu, zapewniać uspokojenie bez nadmiernej sedacji mogącej zaburzać interakcję z pacjentem, umożliwiać rozpoznanie i wybór dodatkowych metod leczenia, charakteryzować się szybkim początkiem i wystarczającym czasem działania, aby możliwy był transport pacjenta w celu zapewnienia mu odpowiedniej opieki, charakteryzować się niewielkim ryzykiem istotnych działań niepożądanych i interakcji z innymi lekami. Dostępne metody farmakologicznego leczenia pobudzenia nie spełniają wszystkich tych kryteriów. Bardzo potrzebne są nowe metody leczenia pobudzenia, które charakteryzowałyby się szybkim początkiem działania, byłyby akceptowane przez pacjentów i personel, mniej inwazyjne (w porównaniu z preparatami do wstrzyknięć domięśniowych i dożylnych) oraz łatwe i bezpieczne do zastosowania.
Wprowadzenie
Pobudzenie u dorosłych jest psychiatrycznym/medycznym stanem nagłym, który wymaga szybkiej i skutecznej interwencji, mającej zapobiec wyrządzeniu sobie krzywdy przez pacjentów, pozwalającej uniknąć agresji wobec członków rodziny, innych pacjentów i personelu oddziału pomocy doraźnej. Nieskuteczna terapia pobudzenia może również istotnie zwiększać ogólne koszty leczenia i być źródłem dodatkowych wydatków, które mogą być związane z doznanymi urazami i absencją w pracy.
Pobudzenie charakteryzuje nadmierna aktywność ruchowa i werbalna, czemu może towarzyszyć drażliwość, brak współpracy, groźby i napaści. Pobudzenie często stanowi wyzwanie kliniczne na oddziałach pomocy doraźnej. Może prowadzić do przemocy, destrukcyjnych zachowań i być źródłem skrajnego dyskomfortu, stwarzając jednocześnie fizyczne zagrożenie dla chorego, opiekunów, personelu pielęgniarskiego i innych osób. W Stanach Zjednoczonych nawet 1,7 miliona zgłoszeń na oddziały pomocy doraźnej każdego roku dotyczy chorych w stanach pobudzenia, a 20-50% zgłoszeń na psychiatryczne oddziały pomocy doraźnej może dotyczyć pacjentów zagrożonych pobudzeniem. Mniej więcej u 10% pacjentów psychiatrycznych oddziałów pomocy doraźnej może występować pobudzenie lub mogą oni przejawiać gwałtowne, zagrażające zachowania podczas badania.
Bardzo częstymi przyczynami pobudzenia u osób zgłaszających się na oddział pomocy doraźnej są schizofrenia i zaburzenia dwubiegunowe. Każdego roku chorzy z psychozami około 900 000 razy zgłaszają się na oddziały pomocy doraźnej. Schizofrenia występuje nieproporcjonalnie często u bezdomnych, jej rozpowszechnienie w tej grupie szacuje się na 27%, co przyczynia się dużej częstości zgłaszania się bezdomnych w stanach pobudzenia na oddziały pomocy doraźnej. Ważne, aby zauważyć, że stany pobudzenia u chorych na schizofrenię lub zaburzenia dwubiegunowe mogą być wywoływane lub nasilane przez czynniki zależne od pacjenta (np. płeć męska, młody wiek, nadużywanie substancji psychoaktywnych w wywiadzie, zła współpraca w przyjmowaniu leków przeciwpsychotycznych, wcześniejsze przypadki agresji fizycznej) oraz charakterystyczne cechy środowiska, w którym odbywa się leczenie (np. zatłoczone oddziały pomocy doraźnej). Nieplanowane zachowania gwałtowne u chorych z pobudzeniem często są poprzedzone 30-60-minutowym okresem prodromalnym, podczas którego chory może szybko chodzić lub głośno mówić. Rozpoznanie tych objawów prodromalnych stwarza możliwość wczesnej deeskalacji lub zaoferowania leczenia farmakologicznego.
Dodaj do ulubionych