Streszczenie
Samobójstwo od dawna było obiektem zainteresowania teologów i filozofów zajmujących się moralnością. Ich poglądy wpływały na opinię publiczną, a także na unormowania medyczno-prawne dotyczące samobójstw i zapobiegania samobójstwom. Albert Camus (1913-60) uważał, że:
„ Jest tylko jeden problem filozoficzny prawdziwie poważny: samobójstwo. Orzec, czy życie jest, czy nie jest warte trudu, by je przeżyć, to odpowiedzieć na fundamentalne pytanie filozofii.”
A. Camus, Dwa eseje. Mit Syzyfa. Artysta i jego epoka, przeł. J. Guze, Warszawa 1991.
Na postawy i sposób postępowania wobec samobójstw w Europie od stuleci wpływała teologia chrześcijańska. Wpływowi myśliciele, tacy jak Święty Augustyn czy Święty Tomasz z Akwinu, utrzymywali, że samobójstwo jest złe, ponieważ stanowi wykroczenie przeciwko Bogu. Życie jest darem od Boga, dlatego odebranie sobie życia oznacza złamanie biblijnych przykazań „nie kradnij” i „nie zabijaj”. „Mania samobójcza” wśród męczenników chrześcijańskich skłoniła Świętego Augustyna do opublikowania aktu potępiającego samobójstwa. Immanuel Kant (1724-1804) popierał te poglądy oraz uważał, że ludzie są strażnikami, którzy nie mogą opuszczać swoich stanowisk, zanim nie otrzymają boskiego wezwania. Natomiast filozof David Hume (1711-76) stał na stanowisku, zgodnie z którym samobójstwo jest dopuszczalne nie tylko z punktu widzenia jednostki, ale w niektórych przypadkach również z punktu widzenia rodziny i całego społeczeństwa.
Dawniej w Wielkiej Brytanii samobójstwo było nielegalne. Próby samobójcze mogły być karane z powództwa publicznego, takie przypadki opisywano jeszcze w 1860 roku. Osoby, które zginęły śmiercią samobójczą i skazane z powodu podjętej próby samobójczej, były grzebane na rozdrożach, co wynikało z przekonania, że dzięki temu ich dusze nie będą mogły znaleźć drogi powrotnej do miasta, z którego pochodzili. W 1961 roku w Anglii i Walii samobójstwo przestało być uważane za przestępstwo dzięki Suicide Act. W tym samym roku przestało być uważane za przestępstwo w Szkocji wskutek obowiązywania tej samej ustawy, natomiast w Irlandii Północnej w 1966 roku, kiedy rozdziały 1 i 2 ustawy zostały wcielone w życie przez rozdziały 12 i 13 Criminal Justice Act. Założenie, że powinny obowiązywać etyczne ograniczenia dotyczące dopuszczalności samobójstw, nie oznacza jednocześnie, że osoby, które podejmują próby samobójcze, robią coś złego. Oczywiście takie podejście tylko pogorszyłoby ich sytuację oraz stosunek społeczeństwa do nich, a przez uogólnienie, również do osób z niektórymi chorobami psychicznymi.
Dodaj do ulubionych