Streszczenie
Doktryna
Internacja to środek zabezpieczający stosowany wobec niepoczytalnych sprawców czynów zabronionych. Jest wiele innych środków zabezpieczających wynikłych z postawionej diagnozy psychiatrycznej, np. uzależnienia od alkoholu, zaburzeń preferencji seksualnych czy też miejsca realizacji tego środka, np.zakładu karnego z programem terapeutycznym.
Definicja internacji obejmuje kompleks zagadnień, które bazie wywodzą się z przepisów prawa karnego mających zastosowanie u osób przejawiających zaburzenia psychiczne, które dokonały czynu zabronionego.
Internacja jest zagadnieniem multidyscyplinarnym obejmującym przede wszystkim obszar prawa karnego i psychiatrii sądowej, ale również psychologii sądowej, socjologii, organizacji systemu opieki zdrowotnej oraz praw człowieka.
Źródłem doktryny dotyczącej internacji jest doświadczenie społeczne wyrażone w treści art. 31 kodeksu karnego. Mówi on, że nie popełnia przestępstwa ten, kto z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem. Orzeczenie niepoczytalności sprawcy oznacza w doktrynie prawa brak przestępstwa. Wynika to z niemożności przypisania winy osobie niepoczytalnej. A skoro tak, to nie jest możliwe wymierzenie kary takiej osobie i pozbawienie jej wolności przez umieszczenie w zakładzie karnym.
Dodaj do ulubionych
