Co lekarze muszą wiedzieć przy ocenie ryzyka u sprawców przestępstw seksualnych

Rzadko zdarza się tydzień, w którym w mediach nie pojawiałyby się doniesienia o zagrożeniach powodowanych przez sprawców przestępstw seksualnych. Żadna inna grupa przestępców nie jest narażona na takie nasilenie lęku społecznego, nienawiści i odrazy. Te emocje zdominowały również debatę polityczną. Także psychiatrzy i inne osoby zajmujące się zdrowiem psychicznym nie są odporni na takie wpływy. Chociaż może być trudno nie ulegać własnym lękom i ocenom moralnym, a także presji społecznej i czynnikom politycznym, najważniejszym zadaniem podczas pracy z osobą, która stwarza zagrożenie przestępstwem seksualnym, jest wykorzystanie umiejętności klinicznych i dowodów naukowych do zrozumienia pacjenta, obiektywnej oceny zagrożenia i opracowania planu, który jednocześnie minimalizuje to ryzyko i pomaga funkcjonować prospołecznie. Dobrą wiadomością dla lekarzy jest to, że są dowody naukowe, doświadczenie kliniczne i wytyczne, które mogą być pomocne w realizacji tych celów.
W tym i kolejnym artykule autorzy chcą pomóc klinicystom w opracowaniu praktycznego, opartego na dowodach podejścia, które od ponad pięciu lat wykorzystywane jest w ośrodku autorów do zdobycia wiedzy na temat leczenia sprawców przestępstw seksualnych funkcjonujących w społeczeństwie. W pierwszej kolejności autorzy skupili się na informacjach o przestępcach seksualnych, które lekarze muszą znać, zanim dokonają oceny ryzyka i opracują plan radzenia sobie z zagrożeniami. W następnym artykule omówiono to,w jaki sposób należy dokonywać oceny ryzyka i tworzyć plan radzenia sobie z nim.
Autorzy skupili się przede wszystkim na dorosłych mężczyznach. Chociaż większość sprawców przestępstw seksualnych to mężczyźni, coraz częściej rozpoznaje się również kobiety będące sprawcami przemocy seksualnej, zaś niewielka część (istotna mniejszość) przestępstw seksualnych jest popełniana przez dzieci i nastolatków. Nie ma miejsca, aby szczegółowo omawiać te grupy sprawców; ważne jednak, aby podkreślić, że podejścia wykorzystywane u mężczyzn nie powinny być stosowane u kobiet i młodzieży.