Przypadek kliniczny

Przezcewnikowa implantacja zastawki aortalnej w zdegenerowaną bioprotezę aortalną powikłana rozwarstwieniem pnia lewej tętnicy wieńcowej

dr n. med. Wojciech Domaradzki1
lek. Witold Gerber1
lek. Małgorzata Świątkiewicz1
dr n. med. Marcin Dębiński1
lek. Piotr Skóra1
dr n. med. Magdalena Zagrodzka2

1Polsko-Amerykańskie Kliniki Serca, Oddział Kardiochirurgii, Bielsko-Biała

2Medyczne Centra Diagnostyczne Voxel, Warszawa

www.zagrodzka.net

Adres do korespondencji: dr n. med. Magdalena Zagrodzka, Medyczne Centra Diagnostyczne Voxel, Warszawa, e-mail: m.zagrodzka@gmail.com

Opis przypadku

Mężczyzna, lat 22, trafił do jednej z klinik kardiochirurgii w Polsce w 2003 r. w celu leczenia operacyjnego wady zastawki aortalnej i poszerzenia aorty wstępującej. Wynik badania echokardiograficznego wykonanego w przededniu zabiegu był następujący: umiarkowanie poszerzona aorta wstępująca (maks. do 4,6 cm), łuk do 3,1-3,2 cm, dalsza część aorty zstępującej słabo widoczna, wydaje się bez patologii. Niewielkie poszerzenie jamy lewej komory, pozostałe jamy serca w granicach normy. Grubość ścian i ich kurczliwość – prawidłowe. Zastawka aortalna dwupłatkowa z niewielkimi zwłóknieniami w pierścieniu o szerokości 3-3,1 cm. Niedomykalność aortalna dość duża (++/+++), z falą zwrotną biegnącą na przedni płatek mitralny, względna niewielka stenoza, pozostałe zastawki bez odchyleń od normy. Osierdzie bez cech płynu.

W trakcie zabiegu operacyjnego pacjentowi implantowano homogenną zastawkę aortalną z aortą wstępującą oraz wytworzono przetokę Cabrola. Zabieg przeprowadzono w krążeniu pozaustrojowym w hipotermii ogólnej 28°C.

W epikryzie z hospitalizacji na oddziale kardiologii z 2015 r. znajduje się informacja o niedomykalności zastawki aortalnej, która była widoczna w 2003 r. już po wykonanym zabiegu kardiochirurgicznym. Niedomykalność zastawki sukcesywnie się powiększała i w badaniu echokardiograficznym z października 2015 r. opisywano ją już jako dużą.

Pacjenta zakwalifikowano do reoperacji w trybie planowym. Oto wyniki badania echokardiograficznego z 9 października 2015 r.: ciężka fala zwrotna biologicznej protezy zastawki aortalnej ze strumieniem fali zwrotnej zajmującej >50% drogi odpływu lew...

 

4 lutego 2016 r. po wykonaniu sternotomii pośrodkowej ujawniono masywne, uniemożliwiające przeprowadzenie zabiegu kalcyfikacje w zakresie homograftu z zajęciem opuszki wraz z ujściami wieńcowymi (ryc. 1A). Z uwagi na bardzo wysokie ryzyko niepowodzenia odstąpiono od klasycznego leczenia operacyjnego i zakwalifikowano chorego do przezcewnikowej implantacji zastawki aortalnej.

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Komentarz

W kardiochirurgii wad zastawkowych wciąż poszukuje się idealnej protezy zastawkowej, która miałaby dwie główne zalety: nie ulegałaby degeneracji i nie wymagała [...]