Streszczenie
Chociaż trądziku różowatego nie można wyleczyć, istnieje kilka rekomendowanych strategii terapeutycznych pozwalających kontrolować objawy kliniczne. Ponadto, poza odpowiednią pielęgnacją skóry, na terapię składa się leczenie miejscowe i ogólne, odpowiednie zwłaszcza dla podtypu grudkowo-krostkowego choroby o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego. Najpopularniejszą i najbardziej uznaną strategią jest miejscowe stosowanie metronidazolu oraz kwasu azelainowego, jak również doustna terapiadoksycykliną. Standardowo stosuje się dawkę 100-200 mg/24 h. Obecnie dostępna jest także postać o modyfikowanym uwalnianiu w dawce 40 mg, wykorzystująca nieantybiotykowe, przeciwzapalne działanie leku. Przede wszystkim przeciwzapalne dawki doksycykliny umożliwiają bezpieczną i skuteczną krótko- i długoterminową terapię trądziku. Stosowane miejscowo metronidazol i kwas azelainowy także wydają się skuteczne i bezpieczne w leczeniu krótkoterminowym. Dostępne są dane sugerujące, że terapia skojarzona doksycykliną w dawkach przeciwzapalnych oraz miejscowe stosowanie metronidazolu wykazuje działanie synergiczne. Interesującą strategią terapeutyczną zarówno w przypadku długo-, jak i krótkoterminowego stosowania w leczeniu trądziku różowatego mogą być małe dawki minocykliny oraz izotretynoiny. Zbyt mało jest jednak danych dotyczących skuteczności, bezpieczeństwa oraz optymalnych dawek, jak również odpowiedniej długości kuracji, aby wyciągnąć odpowiednie wnioski.
SŁOWA KLUCZOWE
kwas azelainowy, metronidazol, trądzik różowaty
Wprowadzenie
Trądzik różowaty (rosacea) jest rozpowszechnioną, często przeoczaną, przewlekłą chorobą skóry o nieznanej etiologii, charakteryzującą się wieloma różnymi objawami klinicznymi. Początkowo zmiany skórne lokalizują się w obrębie centralnej części twarzy, zwłaszcza na policzkach, nosie, podbródku oraz w środkowej części czoła. Ponadto możliwe są objawy oczne, występujące prawdopodobnie częściej niż dotychczas sądzono. Najwcześniejszą i nierzadko dominującą skargą wiązaną z trądzikiem różowatym jest przemijające, napadowe zaczerwienienie dotyczące środkowej części twarzy tzw. flushing oraz rumień. Wielu pacjentów zgłasza współistnienie kłucia/szczypania, podczas gdy świąd praktycznie nie występuje. Napadowe zaczerwienie występuje nieprzewidywalnie lub też ma związek z czynnikami środowiskowymi, chemicznymi, jedzeniem oraz emocjami (np.: ekspozycja na słońce, zimno, gorące napoje, nagłe emocje, takie jak śmiech lub zawstydzenie oraz spożywanie alkoholu). Chociaż nasilenie choroby jest różne, to typowymi fazami są: obecność grudek, krost, a w końcu przerost nosa – rhinophyma.
Dodaj do ulubionych
