Streszczenie
Celem niniejszego przeglądu piśmiennictwa było zebranie i przedstawienie najnowszych informacji dotyczących przyczyn rozwoju sarkoidozy. Dowiedziono, że ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia sarkoidozy jest związanych kilka genetycznych polimorfizmów, co sugeruje, że podejrzewane tło genetyczne ma charakter dziedziczenia wielogenowego. Również czynniki środowiskowe mogą modyfikować rozwój tej choroby. Dostępne są dowody na zakaźną etiologię sarkoidozy, jednak wyniki badań są sprzeczne. Obecnie uważa się, że w patogenezę sarkoidozy zaangażowana jest odpowiedź immunologiczna mediowana przez limfocyty Th1, skierowana przeciwko antygenom środowiskowym, występująca u osób obciążonych genetycznie. Przeprowadzone badania dotyczyły w dużym stopniu sarkoidozy płucnej, a zagadnieniem tym zajmowali się przede wszystkim pulmonolodzy. Natomiast badania z udziałem osób z sarkoidozą skórną są względnie ograniczone. Mimo imponujących postępów nadal istnieje głęboka przepaść między aktualną wiedzą a zrozumieniem sarkoidozy.
SŁOWA KLUCZOWE
ludzkie antygeny leukocytarne, immunopatogeneza, prątki, Propionibacterium, sarkoidoza
Wprowadzenie
Sarkoidoza jest chorobą o nieustalonej patogenzie, objawach klinicznych i przebiegu. Od czasu pierwszego opisu dokonanego ponad sto lat temu etiopatogeneza tej choroby często bywa przedmiotem intensywnych dyskusji. Niedawne postępy w poznaniu sarkoidozy rzucają nowe światło na jej podstawy etiologiczne. Sarkoidoza występuje na całym świecie, dotyczy osób w każdym wieku, niezależnie od płcii rasy. Częstość występowania jest największa w krajach skandynawskich oraz w populacji afroamerykańskiej Stanów Zjednoczonych. Objawy pojawiają się zwykle u dorosłych przed 40 r.ż, niezależnie od płci, ze szczytem występowania między 20-29 r.ż. Drugi szczyt zachorowań obserwuje się u kobiet pochodzenia skandynawskiego lub japońskiego po 50 r.ż. Jak wynika z większości badań, sarkoidoza nieznacznie częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn. Objawy skórne występujące w przebiegu choroby są różne, niekiedy oczywiste, innym razem zaskakujące. Naśladują wiele innych stanów dermatologicznych, stanowiąc tym samym wyzwanie dla dermatologów na całym świecie. Dlatego choroba ta jest trafnie określana jako „wielki naśladowca”. Na podstawie obrazu histopatologicznego zmiany skórne występujące w przebiegu sarkoidozy są dzielone na typowe (ryc. 1) i nietypowe (ryc. 2), co przedstawiono w tabeli 1. Zmiany typowe zawierają nieserowaciejące ziarniniaki, podczas gdy niezawierające ich zmiany nietypowe są wynikiem procesu odczynowego.
Dodaj do ulubionych