Streszczenie
W ciągu kilku ostatnich lat odnotowano epidemie oraz skupiska występowania LGV w Europie, Ameryce Północnej oraz Australii wśród mężczyzn współżyjących z innymi mężczyznami (men who have sex with men, MSM). Większość z nich stanowili nosiciele HIV, podejmujący ryzykowne zachowania seksualne. Cechował ich duży odsetek zakażeń chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusowym zapaleniem wątroby typu C. U większości z nich choroba przebiegała jako zapalenie odbytnicy i okrężnicy, rzadko jako typowa postać dymienicza. Stwierdzono, że czynnikiem etiologicznym odpowiedzialnym za wystąpienie epidemii jest nieopisywany do tej pory serotyp L2b. Ze względu na nieswoiste objawy tego rodzaju zapalenia, nieznajomość tej jednostki chorobowej przez lekarzy oraz brak rutynowych testów diagnostycznych pozwalających na zidentyfikowanie serotypów Chlamydia trachomatis późne rozpoznawanie choroby stało się niemalże regułą. Najistotniejsze jest zwiększenie świadomości lekarzy w tym zakresie, mające na celu właściwe rozpoznawanie i leczenie zapalenia odbytnicy i okrężnicy w przebiegu LGV, jak również uniknięcie powikłań i zahamowanie jego szerzenia się. Ponadto ponieważ LGV może ułatwiać zarówno szerzenie się zakażenia HIV, jak i innych chorób przenoszonych drogą płciową, takie postępowanie ma również implikacje w kontekście zdrowia publicznego.
Wprowadzenie
Ziarnica weneryczna pachwin jest układową chorobą przenoszoną drogą płciową (sexually transmitted disease, STD), wywoływaną przez serotypy L1, L2 i L3 Chlamydia trachomatis, będące obligatoryjnymi bakteriami wewnątrzkomórkowymi. Na podstawie wyników immunogenicznej analizy epitopów głównego białka błony zewnętrznej wyróżniono 15 serotypów C. trachomatis. Serotypy A, B, Ba i C wywołują jaglicę, a serotypy D-K odpowiadają za zakażenie narządów układu moczowo-płciowego oraz wtrętowe zapalenie spojówek, które są najczęściej występującymi chorobami przenoszonymi drogą płciową w krajach uprzemysłowionych. Jedynie serotypy L1, L2 i L3 wywołują ziarnicę weneryczną pachwin, najprawdopodobniej w wyniku ich powinowactwa do układu limfatycznego, w przeciwieństwie do serotypów A-K, które zajmują skórę i błony śluzowe. Serotyp L2 może być dalej klasyfikowany jako: L2, L’, L2a i L2b aminokwasów L2c-L2g.
Przed 2003 rokiem LGV występowała endemicznie w krajach Afryki, na Karaibach oraz w wielu regionach Azji, podczas gdy w krajach uprzemysłowionych spotykana była rzadko, a sporadyczne przypadki były traktowane jako przywiezione z regionów endemicznych. W roku 2003 skupiska przypadków ziarnicy wenerycznej pachwin wywołanej przez nowy serotyp bakterii L2b zostały wykryte w Rotterdamie wśród MSM, u których choroba przebiegała głównie jako zapalenie odbytnicy. Od tego czasu w wielu krajach europejskich, Ameryce Północnej oraz Australii zgłaszane są przypadki występowania LGV wśród MSM. Do tej pory odnotowano już ponad 1600 takich przypadków. Większość chorych jest nosicielami HIV, których cechuje znaczny promiskuityzm i ryzykowne zachowania seksualne, często z partnerami z innych krajów, co wiąże się z częstym współwystępowaniem innych STD. Do opóźnienia rozpoznania, a nawet postawienia nieprawidłowej diagnozy przyczyniają się: nietypowy obraz kliniczny, niedostateczna świadomość lekarzy i pacjentów oraz brak rutynowych badań diagnostycznych pozwalających na określanie serotypów C. trachomatis.
Dodaj do ulubionych