Streszczenie
Część 1: insulina – podstawy
Insulina była pierwszym i pozostaje najskuteczniejszym sposobem kontroli glikemii u chorych na cukrzycę. Po raz pierwszy została zastosowana w leczeniu cukrzycy przez Fredericka Bantinga i Charlesa Besta w 1922 roku. Początkowo sądzono, że jej substytucja jest sposobem na wyleczenie cukrzycy, jednak wkrótce stało się oczywiste, że jest to jedynie metoda kontroli choroby. Zgodnie z aktualną wiedzą insulina może być stosowana jako metoda kontroli hiperglikemii w każdej postaci cukrzycy. W przeszłości insulinę otrzymywano z trzustek zwierząt, a obecnie jest ona syntetyzowana metodami rekombinacji DNA przez mikroorganizmy. Zastosowanie insuliny otrzymanej za pomocą technik inżynierii genetycznej obniżyło immunogenność dostępnych insulin.
Cukrzycę typu 1 charakteryzuje utrata czynności komórek β trzustki oraz bezwzględny niedobór insuliny. Podstawą w leczeniu tej postaci cukrzycy jest więc insulina. Ponieważ cukrzyca typu 1 nie wpływa na insulinooporność, chorzy, aby utrzymać prawidłowe stężenia glukozy, wymagają małych dawek insuliny. Cukrzycę typu 2 charakteryzuje początkowy wzrost insulinooporności, po którym następuje relatywny spadek wydzielania insuliny. Na skutek insulinooporności i postępującego niedoboru insuliny chorzy na cukrzycę typu 2 zwykle wymagają większych dawek insuliny ze stopniowym wzrostem jej dawkowania. Od momentu wykrycia, w celu modyfikowania profilu farmakokinetycznego insuliny, umieszczano ją w różnych roztworach zmieniających szybkość jej wchłaniania lub osiągano to przez modyfikację jej budowy molekularnej. Część preparatów insuliny charakteryzuje się relatywnie szybkim działaniem, inne działaniem przedłużonym. Ponadto insuliny w schematach terapeutycznych mogą być zastosowane oddzielnie lub w postaci mieszanek.
Dodaj do ulubionych
