Streszczenie

Streszczenie

Cel. Badania wykazują znaczenie osiągnięcia wartości prawie normoglikemii w ramach prewencji powikłań związanych z cukrzycą. Zabiegi mające na celu osiągnięcie prawidłowych wartości glikemii zwiększają jednak ryzyko hipoglikemii. Ciężka hipoglikemia, małe stężenie glukozy, którego skutkiem może być śpiączka, drgawki lub utrata przytomności, uniemożliwiają pacjentowi samodzielne leczenie. Zapobieganie hipoglikemii jest możliwe wtedy, gdy można przewidzieć wystąpienie epizodu hipoglikemii, aby podjąć odpowiednie kroki lecznicze, lub kiedy można zidentyfikować objawy ostrzegawcze i podjąć działania mające na celu zatrzymanie progresji hipoglikemii. Celem tego badania była ocena metod pozwalających na przewidywanie ciężkiej hipoglikemii za pomocą pomiarów wykonanych glukometrem.

Projekt badania i metody. W badaniu uczestniczyło stu dorosłych chorych na cukrzycę typu 1 i 79 dorosłych chorych na cukrzycę typu 2 leczonych insuliną. Pomiary z samodzielnej kontroli glikemii były zapisywane w pamięci glukometrów, a chorych pytano o częstość występowania epizodów ciężkiej hipoglikemii co dwa tygodnie.

Wyniki. Ryzyko względne wystąpienia ciężkiej hipoglikemii, oceniane jako stosunek wskaźnika małego stężenia glukozy (low blood glucose index, LBGI) opartego na poprzednich 150 samodzielnych pomiarach do LBGI opartego na ostatnich samodzielnych pomiarach glukozy, zwiększało się znacznie w ciągu 24 h poprzedzających epizod ciężkiej hipoglikemii u chorych na cukrzycę typu 1 lub typu 2. Algorytm wykrył 58% epizodów zagrażającej hipoglikemii, jeśli dostępne były trzy pomiary pochodzące z samodzielnej kontroli z poprzedzających epizod 24 h. Wykrywalność zwiększała się, jeśli dostępnych było pięć samodzielnych pomiarów z 24 h poprzedzających wystąpienie ciężkiej hipoglikemii.

Wnioski. Badacze wnioskują, że ciężka hipoglikemia często jest poprzedzana swoistym wzorcem występujących wartości glikemii, który można wykazać za pomocą samodzielnej kontroli glukometrem. Możliwe jest więc częściowe przewidywanie epizodu ciężkiej hipoglikemii, co daje możliwość zastosowania samodzielnej kontroli w prewencji istotnych epizodów hipoglikemii.