Streszczenie
Parwowirus B19 jest niewielki (stąd nazwa parvo-wirus), ma średnicę 18-24 nm, zawiera nieosłonięty wirion o symetrii ikosaedralnej. Jego genom składa się z jednoniciowego DNA, w którego skład wchodzi około 5,6 tysiąca zasad. Otaczający go proteinowy kapsyd złożony jest z 60 kapsomerów. Dwie otwarte ramki odczytu kodują dwa strukturalne białka kapsydu – VP-1 VP-2 – odpowiedzialne za swoistość serotypową oraz pojedyncze białko niestrukturalne NS-1, konieczne do replikacji wirusa. Brak otoczki wirusa powoduje jego dużą oporność na działanie temperatury – nie ulega on inaktywacji w temperaturze 56ºC.
Postępy w biologii molekularnej pozwoliły na wykrycie trzech wariantów genotypowych B19 występujących w różnych regionach geograficznych świata. Najczęstszy i najszerzej rozpowszechniony jest genotyp 1. Genotyp 2 zidentyfikowano także w Europie i Stanach Zjednoczonych, a najrzadziej występujący genotyp 3 wykryto w Afryce, ale wykrywany jest również na innych kontynentach.
Etiologia i epidemiologia
Zakażenia parwowirusem B19 są powszechne na całym świecie i dotyczą wszystkich grup wiekowych. U 2-10% dzieci poniżej 5 roku życia oraz u około 50% młodzieży istnieją serologiczne wykładniki przebytego zakażenia, a w wieku 70 lat ta wartość wzrasta do 90-100%. Z badań przeprowadzonych w Polsce wynika, że 61,2% kobiet w wieku 20-29 lat jest seropozytywnych. Zatem około 40% kobiet w wieku rozrodczym narażonych jest na zakażenie wirusem B19.
Parwowirus B19 wykazuje powinowactwo do krwinek czerwonych (stąd inna nazwa erythrovirus). Wiąże się z nimi za pomocą obecnego prawie w całej populacji antygenu grupowego P, zlokalizowanego na powierzchni krwinek czerwonych, ale również na płytkach krwi, śródbłonkach, komórkach mięśnia sercowego, płuc i nerek. Do replikacji wirusa konieczne są jednak komórki szybko się dzielące, a więc głównie erytroblasty. Wirus wnika do jądra komórkowego, namnaża się i doprowadza do lizy komórki, uwalniając kolejne kopie wirusa. Po około 7-10 dniach pojawiają się przeciwciała klasy IgM, ale proces ten przeważnie pozostaje niezauważony.
Drogi zakażenia
Do zakażenia wirusem dochodzi najczęściej drogą kropelkową, przez bliskie kontakty z wydzieliną dróg oddechowych. Na zakażenie są więc szczególnie narażone kobiety zajmujące się małymi dziećmi – ich matki, opiekunki, pracownicy szkół i przedszkoli.
Drugą drogą zakażenia jest przetoczenie krwi lub preparatów zawierających czynniki krzepnięcia VII i IX. Kolejną możliwością jest zakażenie płodu przez łożysko w czasie występowania u matki wiremii. Ryzyko transmisji wirusa do płodu ocenia się na około 30-50%.
Dodaj do ulubionych