Streszczenie
Era leków hamujących ACE zaczyna się w roku 1974, w którym zsyntetyzowano i poraz pierwszy zastosowano w leczeniu chorych z nadciśnieniem tętniczym, dożylny inhibitor ACE, nonapeptyd – teprotyd. Pierwszym doustnym lekiem z tej grupy był i jest nadal stosowany w praktyce klinicznej kaptopril. Obecnie możemy farmakologicznie oddziaływać na różne poziomy RAA, począwszy od reniny poprzez konwertazę angiotensyny i receptory dla angiotensyny, a na blokowaniu aldosteronu skończywszy. Od czasu odkrycia RAA i pierwszego zastosowania inhibitorów ACE wiedza o ich znaczeniu i roli bardzo istotnie się zwiększyła.Wdziałaniu inhibitorów ACE można wyróżnić wpływ hemodynamiczny, humoralny, centralny i narządowy (tab. 1). Zasadność ingerencji w RAA wynika z jego znaczącej roli w funkcji układu krążenia oraz z jego nadmiernego pobudzenia obserwowanego w wielu chorobach serca i naczyń. Zwiększona aktywność RAA wpływa nie tylko na wzrost wartości ciśnienia tętniczego, gospodarkę wodno-elektrolitową i kwasowo-zasadową, lecz również, co podkreśla się ostatnio, oddziałuje niekorzystnie na śródbłonek, hemostazę, procesy zapalne, włóknienie i przebudowę ścian naczyń krwionośnych. W praktyce klinicznej najczęściej sięgamy po leki hamujące przekształcanie angiotensyny I do angiotensyny II poprzez blokowanie enzymu katalizującego powyższą reakcję. Plejotropowe działanie inhibitorów ACE obejmuje pobudzenie układu fibrynolizy poprzez hamowanie syntezy i wydzielania PAI-1 (inhibitor aktywatora plazminogenu) oraz działanie antyagregacyjne, które odbywa się dzięki zwiększeniu produkcji tlenku azotu i prostacykliny. Inhibitory ACE wywierają korzystny wpływ na funkcję śródbłonka, hamują aktywację oraz gromadzenie się komórek zapalnych, hamują migrację oraz proliferację miocytów oraz działają antyoksydacyjnie. Inhibitory ACE stanowią podstawowy filar farmakoterapii takich przewlekłych chorób, jak nadciśnienie tętnicze (NT), niewydolność serca (NS), choroba niedokrwienna serca (ChNS) czy też zespół metaboliczny (ZM). Stosuje się je również w niektórych przewlekłych chorobach nerek oraz u osób z cukrzycą i NT lub albuminurią.Wwybranych grupach chorych znajdują zastosowanie w prewencji niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak zawałmięśnia sercowego, udarmózgu, ostre zespoły wieńcowe (OZW) czy też nagła śmierć sercowa (ryc. 2). Inhibitory ACE hamują proces miażdżycowy oraz działają kardio-i nefroprotekcyjnie.T e korzystne działania kliniczne potwierdziły liczne próby kliniczne z udziałem niekiedy setek tysięcy chorych [2].Wśród leków ingerujących w funkcje układu RAA inhibitory ACE są grupą najlepiej zbadaną i najdłużej stosowaną w kardiologii.W sytuacjach klinicznych wymagających zmniejszenia aktywności RAA są wymieniane jako leki pierwszego rzutu, a sartany stanowią dla nich alternatywę w przypadku nietolerancji inhibitorów ACE.Dlatego preferuję inhibitory ACE… Inhibitory ACE zgodnie z zaleceniami mogą być stosowane jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu NT [3]. Szczególne korzyści odnoszą chorzy ze współistniejącą NS lub cukrzycą. Działanie inhibitorów ACE polega na zmniejszeniu oporu obwodowego poprzez zmniejszenie stężenia angiotensyny II, zwiększenie stężenia bradykininy, a także zmniejszeniu uwalniania noradrenaliny z zakończeń nerwowych. Bradykinina jest odpowiedzialna za najczęstsze działanie niepożądane w trakcie leczenia inhibitorami ACE, czyli kaszel, wywierając jednocześnie bardzo korzystny wpływ na układ krążenia. Bradykinina rozszerza naczynia krwionośne, działa przeciwzakrzepowo, antyproliferacyjnie oraz fibrynolitycznie. Jej wpływ nie jest bezpośredni, lecz poprzez uwalniane ze śródbłonka naczyń tlenek azotu i prostacyklinę [4].Wszystkie zarejestrowane preparaty mogą być stosowane w leczeniu NT, przy czym należy wybierać leki o długim okresie działania, które można stosować raz na dobę. Kaszel jako najczęstszy objaw niepożądany w trakcie leczenia inhibitorami ACE może być przejściowy, a u niektórych chorych bywa objawem chorób dróg oddechowych i z tych względów nie należy zbyt szybko i pochopnie wycofywać się z leczenia i stosować leku z innej grupy. Bezwzględnymi wskazaniami do przerwania terapii są: ciąża, reakcja uczuleniowa na lek i obrzęk angioneurotyczny. Hiperkaliemia oraz zaawansowana niewydolność nerek, które pojawiły się w trakcie leczenia, również zwykle wymagają zaprzestania podawania leku.
Dodaj do ulubionych