Zapalenie mięśnia sercowego

Zapalenie mięśnia sercowego jest najczęściej spowodowane pospolitym zakażeniem wirusowym. Rzadziej występują swoiste postaci zapalenia mięśnia sercowego wywołane przez inne patogeny, spowodowane działaniem czynników toksycznych lub nadwrażliwością na leki, a także olbrzymio-komórkowe zapalenie mięśnia sercowego oraz zapalenie mięśnia sercowego w przebiegu sarkoidozy. Rokowanie w zapaleniu mięśnia sercowego i jego leczenie różnią się w zależności od przyczyny, a dane kliniczne i hemodynamiczne dostarczają zwykle wskazówek pozwalających podjąć decyzję, kiedy skierować pacjenta do specjalisty w celu wykonania biopsji endomiokardialnej. Celem tego przeglądu jest przedstawienie praktycznego i aktualnego podejścia do oceny i leczenia pacjentów z podejrzeniem zapalenia mięśnia sercowego. Definicja Standardowe kryteria patologiczne z Dallas definiujące zapalenie mięśnia sercowego wymagają stwierdzenia w konwencjonalnie barwionych skrawkach tkanki serca nacieku z komórek zapalnych, któremu może, ale nie musi towarzyszyć martwica miocytów (ryc. 1A) . Kryteria te mają jednak pewne ograniczenia, takie jak zmienność interpretacji, brak wartości prognostycznej oraz mała czułość, częściowo wynikająca z nieprawidłowego pobrania materiału. Te ograniczenia doprowadziły do opracowania alternatywnych klasyfikacji patologicznych, z kryteriami opartymi na swoistym komórkowobarwieniu metodą immunoperoksydazową na obecność antygenów powierzchniowych, na przykład za pomocą przeciwciał przeciwko CD3, przeciwko CD4, przeciwko CD20 i przeciwko CD68, a także przeciwciał przeciwko antygenom układu HLA (ryc. 1B). Kryteria oparte na barwieniu metodą immunoperoksydazową charakteryzują się większą czułością i mogą mieć wartość prognostyczną. Wstępne badania wskazują na to, że nieinwazyjne obrazowanie serca za pomocą rezonansu magnetycznego (MR)może być alternatywną metodą diagnostyczną, która jest pozbawiona ryzyka związanego z biopsją. Stwierdzono na przykład, że obszary zapalenia mięśnia sercowego korelują ściśle z obszarami nieprawidłowego sygnału w MR serca. Ze względu na brak zgodności poglądów na temat wartości badań inwazyjnych, takich jak biopsja endomiokardialna, a także ogólnie dobre rokowanie u pacjentów z ostrą kardiomiopatią rozstrzeniową o niewielkim nasileniu, u których podejrzewa się zapalenie mięśnia sercowego, ostatnio zaleca się, aby biopsję endomiokardialną rozważać tylko wtedy, gdy prawdopodobne jest stwierdzenie swoistych chorób poddających się leczeniu.