Odprowadzenie aVR – Kopciuszek czy Księżniczka wśród odprowadzeń spoczynkowego EKG?

W 1934 roku Frank Wilson łacząc przewody obu ramion i lewej nogi tworzy elektrodę obojętną i odprowadzenia VR, VL i VF. Odłączając za każdym razem równoimienny przewód od elektrody obojętnej w 1942 roku Emanuel Goldberger uzyskuje wzmocnione (a – augmented) odprowadzenia aVR, aVL i aVF, które wraz z trzema odprowadzeniami Eindhovena i sześcioma przedsercowymi utworzyły współczesne 12-odprowadzeniowe EKG.
Każde z tych odprowadzeń dostarcza informacji z określonego obszaru serca, tworząc pewnego rodzaju układ kamer rejestrujących z różnych ujęć aktywność elektryczną serca. Jest ich dwanaście, ale jak wykazano, opis EKG opiera się zwykle na ocenie jedenastu odprowadzeń, ponieważ odprowadzenie aVR jest bardzo często pomijane przez oceniających. Niedocenianie znaczenia tego odprowadzenia w ocenie zjawisk zachodzących w sercu może prowadzić do wielu istotnych klinicznie przeoczeń. Trzeba przypomnieć, że to odprowadzenie rejestruje zmiany dotyczące dużego obszaru serca (stanowiąc swoisty obiektyw szerokokątny). Zupełnie na przekór codziennej rutynie odprowadzenie aVR jest obiektem szczególnego zainteresowania badaczy prawie od początku zaistnienia w EKG.