Streszczenie
Pięcioletnie przeżycie wśród chorych z objawowym, ciasnym zwężeniem zastawki aortalnej nie przekracza 20%. Średni czas przeżycia wynosi 2-3-lata, a ryzyko nagłego zgonu jest duże: tylko 50% chorych, u których dochodzi do omdleń przeżywa 3 lata, a połowa pacjentów manifestujących zastoinową niewydolność serca przeżywa 2 lata.
Leczeniem z wyboru, zgodnie z zaleceniami European Society of Cardiology (ESC), jest klasyczna, operacyjna wymiana zastawki aortalnej z zastosowaniem krążenia pozaustrojowego. Śmiertelność okołooperacyjna w tej grupie chorych jest mała i wynosi około 3,5-4,0%, a rokowanie odległe dobre.
Perspektywy w aspekcie korzyści i ryzyka zabiegu operacyjnego dla osób powyżej 70. roku życia z ciasną stenozą zastawki aortalnej nie są już tak zachęcające. Ryzyko zgonu podczas klasycznej kardiochirurgicznej wymiany zastawki aortalnej wśród osób w wieku podeszłym sięga blisko 15%. Ponadto zgodnie z raportem Euro Heart Survey ok. 1/3 pacjentów ≥75 roku życia z ciasną, objawową stenozą zastawki aortalnej jest dyskwalifikowana z leczenia operacyjnego najczęściej z powodu znacznej dysfunkcji skurczowej lewej komory, zaawansowanego wieku oraz licznych chorób współistniejących, często dramatycznie zwiększających ryzyko zgonu w okresie okołooperacyjnym.
W związku z degeneracyjno-miażdżycową etiologią zwężenia zastawki aortalnej oraz starzeniem się populacji, częstość występowania wady najpewniej ulegnie zwiększeniu, podobnie jak liczba chorób współistniejących wśród pacjentów w wieku podeszłym. Przezskórna implantacja zastawki aortalnej może okazać się w niedalekiej przyszłości jedyną szansą na przedłużenie życia u tych chorych.
Pierwszy zabieg przezskórnej implantacji protezy aortalnej (transcatheter aortic valve implantation, TAVI) przeprowadził zespół doktora Alaina Cribiera 8 lat temu we Francji. W ciągu ostatnich kliku lat obserwuje się stopniowe poszerzanie wskazań i mniejszą restrykcyjność w odniesieniu do kryteriów wykluczenia chorych z ciasną, objawową stenozą zastawki aortalnej kwalifikowanych do TAVI. Jednak stanowiska towarzystw naukowych, zarówno ESC, jak i kardiochirurgicznego European Association of Cardio-Thoracic Surgery (EATCS) i kardiologów interwencyjnych European Society of Cardiology i European Association of Precutaneous Cardiovascular Interventions (EAPCI) są zgodne: TAVI nadal pozostaje alternatywą dla chorych, którzy nie mogą być leczeni metodą klasyczną.
Poniżej omówiono pokrótce nadal obowiązujące stanowisko ekspertów ESC i EATCS z 18 i 19 listopada 2007 r. w odniesieniu do wskazań, kryteriów wykluczenia i metod diagnostycznych wykorzystywanych w trakcie kwalifikacji chorych do przezskórnej implantacji zastawki aortalnej zarówno metodą przeznaczyniową, jaki przezkoniuszkową. Uwzględniono również ważne informacje i wnioski z doniesień opublikowanych w ciągu ostatnich 2 lat dotyczących obu metod.
Dodaj do ulubionych